Бөлім: «Нақыл сөздер»

Ата өлсе — бала аман.

Ұстамды бол, сабыр ет!

Шыдамдының айы оңынан туар.

Сабыр етсең - ісің оңға асады,
Шүкір қылсаң - жамандық та қашады.

Ғашық адам белгі берер түстен де —
Ол білінер көзі көзге түскенде.

Қатты тәртіп көрсе бала күнінде,
Өнерімен қуантады түбінде.

Өнер-білім берем десең басынан,
Бер оқуға балаларды жасынан.

Ұлың менен қызың — жарқыраған екі көзің.

Қызғаныш қайда болса, ұрыс сол жерде.

Барлық адамның тағдыры бір жерде түйіседі: құл да өледі, қожайын да өледі.

Бұ дүние көлеңкедей ойнайды: қусаң — қашар, қашсаң — сенен қалмайды.

Өткен өмірді қайтара алмайсың.

Балалық өтті дегенше — жігіттік жетті десеңші.

Бұл дүниеде екі-ақ есік бар: бірі - өмірге қарай ашылады, екіншісі - өлімге қарай ашады. Бірінші есікке енген адам — екінші есікке де енеді.

Өмір — күшті, өлім — одан да күшті.

Екі күндік өмір ғой бұл мұнартқан,
Оны қуып несіне адам құмартқан?!

Жатқан — тұрар, көтерілген — отырар, жарық — сөнер, жүрген кісі — тоқтар.

Ақыл керек білім таңдап оларға,
Білім керек жақсы іске қарауға.

Адам өмірі — қылдан нәзік.

Ақылды қанша қараңғы болса да алысты көреді. Ақылды адамға екі дүниеде де жол ашық.

Алпыс жаста өмірдің дәмі кетеді.

Өмірдің гүлі — жігіттік шақ.

Бұл өмірді беріпті ғой азапқа — қызық қуып, бос өткізіп азайтпа!

Әзіз тірлік - білімдіде.

Жасық жас - өкінішпен өседі, қайратты қарт — тыныш өмір кешеді.