Өлеңдер ✍️

Көнбейтұғын көлденеңнің ырқына,
Көңілімнің хошы келер жұртыма.
Қынабында қылп-қылп еткен қылыштай,
Жанарының жалт-жұлт еткен жылтына.
Мінезіне мәрттік тұнған марғасқа
Маңғаз ерлер ұқсайды өткір алмасқа.
Бірде дауыл, бірде толқын ашулы,
Бірде теңіз мізбақпайтын жартасқа.
Пысқырмайтын тірлігіңе далбаса,
Күркірейтін алаяқтар алдаса,
Көкірегінде от-намысы бар оның,
Ел дегенде – жан-жүрегі қан-жоса.
Мәймөңкені сүймейді оның суқаны,
Тәуекелге қашанда бел буғаны.
Бауырындай жаяр саған құшағын,
Шындықты айтсаң шымырлатып құйқаны.
Құйқылжуға салар болсаң не түрлі,
Қанжар-сөздер тілгілейді бетіңді.
Топырағына тартпай тумас тұғырлы ер –
Туған жердің аруанасы секілді...