Бөлім: «Туындылар»

Қолы сынсын Әбу Ләһен кәпірдің!Қарғыс атсын!Қияметке шақырдым!Пана болмай жиған малы,Байлығы,Табады іздеп оны Алла айбыны!Өзеуреген өртке түсер..

Құлақ салған Алланың үніне тек,Уа, Мұхаммед!Тәнті пәк діліңе көк!Күннің күні Тәңіріден зәресі ұшып,Күллі адамзат кіреді дініңе кеп!Раббыңа жалынып..

Әй!Кәпір! -Де -Сен табынған Дәлдүрішке мәңгіріп,Тәңірі барда мен бас имен!Мәңгілік!Мен де сенше жасай алман құлшылық,Сен де маған көнбей-ақ қой..

О, Мұхаммед!Саған көктен кәусар құйдым бар Нұрдан!Раббыңа Айт Намазын оқы-дағы,Шал - құрбан!Һас дұшпаның - үрім-бұтақсыз!Қалды ұмыт!Сен..

Алла көнбес аярыңа не түрлі:Мүттайым боп - мүсіркемей жетімді,Өзің тойып, аш-арыққа қарамай,Құбылаға қаратып ап бетіңді, -Намаз оқы, мейлі!Нағыз..

Бір Алла деп,Жүзің ылғи нұрланып,Көш, Құрайш,Қысы-жазы жырғалып!Қасиетті Қағбаңа тұр барып!Жүзіңде - Иман,Жүрегіңде - Тәңірі,Жоқтық көрме,Азап шекпе..

Өңшең тексіз!Сұм-зымиян!Қайда -Қырт?!Малын санап, алған іші майланып!Күннің күні Хұтамаға түседі ол,Алла алдына келеді қайтсе де -Айналып!Қақталады..

Заманға серт!Ал осымды қаперге:Пенде біткен туа қауіп-қатерде!Иман айтып,Адалдықпен жүрсе жұрт,Ақиқаттың ақ екенін білсе - қырт,Азабына сабыр қылса..

Соңғы сойқан болады әлі бір күні!Ол немене?!Білмейсің сен!Күлкілі!Пендең онда пәруанадай быт-шыт боп,Тау - түгілі жүн болады бұл күні!Бұл дүниенің..

Таң арайлап атқанда,Бұ да Тәңірі ісі деп,Тұяқтары от лақтырып - шапқанда,Жау ішіне кіріп келген кісінеп! -Аттарға серт!Жүрек пендеден..

Жер сілкініп, сөгілгенде қолтығы,Қабірлерді ашады оның солқылы!«Не болды?!» тұрады атып аруақтар,Сол күні!Тозаңдай бір жақсылығың болды ма?!Тозаңдай..

Қасиетті осы Мекке қаласына серт!Әкесі мен баласына серт!Бұл пендеңді сергелдеңге жараттым,Жараттым да,Екі бетін құбылаға қараттым.Маңдайға екі көз..

Аха-а-ау!Көріп пе едің, ағайын,Арпалықтай қаланы?Дүрбі салсаң екі көз,Шулаған құсты шалады.Кетеуі кеткен әтештің,Ашылмайды қабағы.Жұқпалы індет жұта..

– Аха-а-ау!«Сусугір» деген бөктердіңДиректоры ТомановҚыржиыңқы қабағы,Қоймадан азық жоғалып,Асатынан келіп тұр,Басына қырсық оралып.Шамадан артық..

Аха-а-ау!Темір жол тіліп өтетінЕжелден құтты қонысы.Еңбекқор, момын емес пеХалқының да көбісі.Изен жусан бұрқырап,Дірілдеген қобысы.Торанғы, жыңғыл..

– А-ха-а-ау!Бет-бетімен жүрген жұрт,Береке жоқ жұмыста.Пашкілеп ақша алатын,Көк тиын жоқ уыста.Басшылары «тұзсыздың»Дайын екенұрысқа.Бүйрегі бұрып..

Деді. Сонда Одиссей жауап қатты толғанып:«Патша Алкиной Феакийдің мейірімі мол халық,Ерлеріңнің көсемі ықыласымызды аударған,Құлақ құрышын қандырған..

Шықты жинап түнектен алтын балдақ жаңа күн –Қасиет күші де оянды Алкинойдай дананың.Құдай еркесі Одиссей ол да тұрды ұйқыдан.Патша Алкиной алаңға..

Құдай теңдес Одиссей жалбарынды осылай.Патша-қызды өгіздер тоқтамастан жолшыбайҚаласына жеткізді жарқ-жұрқ еткен қақпасы.Кірді келіп албарға..

Солайынша Одиссей көргені ылғи сор-бейнетЖатты батып ұйқыға. Сол уақытта көлбеңдепҰшып жетті Афина Феакияндар ордасы –Əсем сəнді қалаға – Гиперейлер..

Тұрды Эос тым ерте – таң құдайы төсектен,Тамаша Тифон тағынан дүние нұрын көрсеткен.Жиналды өңкей құдайлар мəжіліс – ұлы кеңеске,Найзағай атқыш..

Патшалы қала Лакедомон жағалай дөң қоршаған,Атрид Менелай патшалық еткен ол соған,Той жасап жатқан қалың туысты жиып ап,Ұзатып қызын, ұлына бай..

Күн де шықты теңізден күмбезіне аспанныңНұр шапағын шашуға Құдайлардың, басқаныңҚыбырлаған жердегі пенделердің бəрінеТеріп жеген жемісін. Сол..

Шықты Эос жарқырап – Таң сұлуы сəулетті;Тұрды сонда төсектен Одиссейдің перзенті,Асыл семсер асынды киімінің сыртынан,Аяғына байлады əсем..

Жырдың пірі – Муза маған енді алаңсыз ет баян,Қасиетті Илионды талқандаған – Ер ноян,Сонау күннен баспаған тау, бармаған жер қалмаған,Мың сан жұртты..