Бөлім: «Тақпақтар»

 Гүл өспеген кәделі,Бауы да жоқ мәуелі,Басқа жерден сонда да,Көрінеді әдемі.Алдым сапар-жол басын,Кіндік қаным тамғасын.Осы жерде таныспенТуған-туыс..

 Тұмшалаған көк тұман,Көрсетпейді маңайды.Ығырыңды шығарған,Тұман қашан тарайды.Күннің көзі көрініп,Жарық нұрын шашса екен.Қуған желден..

 Бар шаруаны бітір де,Жан-жағыңды бүтінде.Қолдарыңды ысып қой,Алақанға түкір де.Ақылбек Шаяхмет

 Жеткің келсе мәреге,Еңбек ету-өнеге.Қол қусырып отырсаң,Тамақ өзі келе ме?!

 Созсаң досқа қолыңды,Жалғағаның жолыңды.Қолдың ұшы-қолғабысКөп болғаны орынды.

 Бірін-бірі сағынаКөп күткендей сарыла,Қолды бұлғау-қоштасуЖолыққанша тағы да.

 Ата жолын жалғағанБата бермес бар ма адам?!Жайғаның қос қолыңды-Тілек тілеу Алладан.

 Төңірегің нұрланып,Блса бәрі бір қалып.Қолын ұстап қысқанның-Жолдасыңы ырзалық.

Ырза болсаң, балақай,Дегің келсе: «Алақай!»Ауырғанға қарамай,Соқ қолыңды аямай.

 Өнерпазға ардақтыКөтерсең бас бармақты,«Бұл-тамаша!»деген сөз,Берген бағаң салмақты.

 Алға тастап бұрымды,Шүйірмеші мұрынды.Менсінбеген түрің бе?Қалған әдет бұрынғы.

 Қиын істен аянба,Жақтарыңды таянба.Торыққанша құр текке,Не болғанын баянда.

 Таусылса да күш мүлде,Ешқашан да тістенбе.Сабыр қыл да, айла тап,Бір жақсылық істеуге.

 Аспанға атып бөркімді,Білдіріп ем еркімді.Шексіз шаттық белгісі,Орындасаң сертіңді.

 Аға сені байқаған,Қағып қойса арқадан,Ырзалықтың белгісі,Жақсылыққа бұл қадам.

 Әдет, дағды, ишара,Білмей тұрсаң, не шара?!Түсінгендер-бағытты,Түсінбегендер-бейшара.

 О, құмырсқа, құмырсқа,Шебер-ақсың жұмысқаАзық жинап қуысқа,Қол жаймайсың «туысқа».Сағидолла Мұсақынұлы

 Тышқан, тышқан, тышқандар,Ойбай, «оны ұстаңдар».Қоймай бәрін өлтіріп.Далаға алыс тастаңдар.Қап, қалтаны теседі,Ұн, күрішті шашады.Жойылмаса..

 Гүлден сорып бал жинапТерлеп жанын қинайды.Және өзіне жиғанын,Адамдарға сыйлайды.

Қарға неге баласың,«Аппағым» деп мақтайды?Кірпі неге баласың,«Жұмсағым» деп ақтайды?Бала деген бауыр ет,Отқа салма, күйеді,Құс екеш те осылай,Өз..

 Жалғыздықты қойыңыз,Жалғызда күш болмайдыБіз-дегенің бірлік қой,Достық гүлі солмайды.Істегенде бір істі,Жұмылайық бәріміз.Әрі жұмыс тез..

 Желсе желдей еседі,Күшінің жоқ есебі.Соңдықтан да адамдар,«Жер қайығы» деседі. 

 Кекілік-ау,кекілік,Тастан-тасқа секіріп,Жүре берсең, тұяғыңКетеді ғой кетіліп?

 Ұя салып жылылап,Балапанын бақпайды.Сөйте тұра бұл көкек,Өзін-өзі маұтайды.

 Мынау тұрған бұзау,Алдында тұр-ожау.Ұнататын тамағы,Шекер емес,тұз-ау!Өтежан Нұрғалиев