Бөлім: «Тақпақтар»

Қиындық көп өмірде,Үйір болма жеңілге.Қиындықтан қашпағанБолады ертең жақсы адам.

Ол кім? Бұл не? Анау не?Сұрауменен ол әуре.Жауап таппай інімеҚиналамын, амал не?!Таптым оның айласын,Ұқтым оқу пайдасын.Ақтарайын..

Білуші едік Өтенді,Күрк-күрк жөтелді.Жөтелгені несі деп,Бәріміз де шошып ек.Өтен тілін тістеді,Сыры айтылмай іштегі.Жабыла іздеп себебін,Бермек..

Көркі болған үйімнің,Гүлді көрсем сүйіндім.Қызыл, аппақ гүлдерімКүнменен мың құбылдың.Сол гүлдерден әртүрліЖұпар иіс аңқиды.Гүлбағбан боп..

Боранды да елемепсің,Дауылға да қарамай.Падишасы кереметтіңАсығыпсың далаңа-ай.Қар көбесі сөгілген жоқ,Жібімепті мұзы әлі.Ерке көктем сенімен..

Дұрыс па өзі мұнысы,Жақпады ма бір ісі?Сабап жатыр кілемді,Тарылады тынысы.Түзеледі ол қашан,Қанша қақса - сонша шаң.Таяқ жеумен өтедіОсы кілем..

Екі Көзім оқиды,Кеудем оны тоқиды.Ақыл айтса мұғалім,Тыңдайды қос Құлағым.Апельсин жеп тұр інім,Сезді иісін Мұрыным.Сұрап алып інімнен,Дәмін таттым..

Үй салған соң әрлеп,Қойғаның жөн сәндеп.Әр бөлмеге лайық,Жиһаз тұрса дәл кеп.Көйлек, шапан, бөрік,Сәні адамның, соны, ұқ!Тұрмысыңа қажет,Жиһаз да –..

Кел, балалар тұрайық,Қызық ойын қылайық.Жеңімізді түрініп,Үй салайық бірігіп.Иықтарды қосайық,Қабырғасын жасайық.Міне, есігі – алдында,Терезесі бар..

Болса өзі балақан,Керек жылы алақан....Ұясынан құлаған,Жатыр жерде балапан.Анасы жүр шырылдап,Жетті мысық пырылдап.Күшік оған тап беріп,Айбат қылды..

Төбесінде бұлт аунар,Жер бетінде тұр таулар.Бірақ, мына мен үшін,Бәрінен биік бір тау бар.Кім десе егер сенерің,Әкем менің дер едім.Сол биікке күн..

Ұқсамайсың қалаға,Сөз жетпейді бағаңа.Керегенің көзінен,Көз жібердім далаға.Көтерілді күн төрден,Тау басынан бұлт өрген.Көк пен жердің арасын,Тұтып..

Жүзіне бүгін түсті әжім,Ал, менің өңім тұр көктеп.Алғашқы менің ұстазым –Әжемнің өзі – бір мектеп.Жүрегі жұмсақ, алайдаСөзінің өткір қияғы.Әбестік..

Басқалар да байқасын –Өсті десем Өркенім…Ауырлығын айтасың,Арқаңдағы сөмкенің.Жеу үшін де талқанды,Еңбек етіп терлейсің.Жауыр қылмай..

Мұңға батып бұл қазағым,Жабырқаулы күйге енді. Қаңтар айы ызғарымен,Жұлып кетті гүлдерді.

Ауырады жүрегім ауырады,Қаңтар айы қара бұлтын төндірген.Қарақшылар, бұзақылар үн қатар,Әр қаланы еш аяусыз бүлдірген.

Қазағымның азабы-ай,Жаңа жылмен бір келген.Тынышы елдің бұзылып,Күйі кетті тербелген!

Қаралы күн, қайғылы, Жанымызға батады.Әкімшілік өртенген, Біздерге үн қатады.

Жүрегіміз ауырады, жабырқап,Бұл қаңтардың дүрбелеңін еске алсақ.Жанардан жас ағылады бір демде,Қалалардың жай-күйіне көз салсақ.

Есте мәңгі сол күндер,Алаулы отқа жандырған.Оқ жаудырған сол түндер,Иттер ұлып, қаңғырған.

Ызғарын-ай қаңтардың,Былығына батырған.Әскерлері елімнің,Ұйқысыз таң атырған.

Қаңтар айы жылатты,Ызғарына тоңдырып.Түн ұйқыны ұрлатты,Әскерді атқа қондырып.

Барыс жылы келгенде, Бұзақы ашты есігін.Ойрандады, қиратты,Қазағымның бесігін.

Азапты күн, азалы,Қара түнек бойлаған.Қаралы күн, азалы,Боздақтарды ойға алам.

Қаңтар айы, дүрбелең,Қасіреті үндеген.Бұзақылар басқан күн,Аяушылық білмеген.