Өлеңдер ✍️

Өзімізше, бедел қып қалалықты,
Менсінбейтін болғанбыз далалықты.
Бірақ, еске алғанда күрсінеміз,
Ескі жұртта қап қойған балалықты.

Ұлттық рухпен асқақтап дара үнім,
Ұйықтатпайды ой қаузап қара түнім.
Он алты көл толқыны тербеткенде
Сағым болып келеді бала күнім.

Сағынышпен ауырған сауларымыз,
Шежіреңмен бекінген бауларымыз.
Қазақ жері екенін растайтындар,
Бос жерге көз салғанда жауларымыз.

Құт, қасиет тұрған соң ер мойнында,
Не жатқанын білмейсің ел ойында.
Төмпешік деп қарама замандасым,
Естеліктер көмілген жер қойнында.

Киең, бағың сақтаулы есесіне,
Сәуле құйсаң көкірек кесесіне.
Ескіліктен арылмай жүрген ұлмын,
Аңсары ауып құрметті шешесіне.

Ана десем, жаныма нәр бересің,
Дана сөзден жырыма бал тересің.
Ескі жұртта қазық боп Құскен атам,
Есімімен аталған әр белесім.

Заманым-ай, жүрекке жара салған,
Шамаң жетсе, шындыққа қара жалған!
Жеті атамның аруағы жатқан жерден
Хан Тәңірі қашанда аласарған.