Өлеңдер ✍️

Кімнің ақын болғысы келер дейсің?
Құдай өзі жазған соң елеңдейсің.
Кейде қиял көгінде шарықтайсың,
Кейде ойға көміліп, тереңдейсің.

Анықталмай әйтеуір өз биігің,
Қияндарға сап қойдың көз қиығын.
Жақсы өлең жазсаң – ол, қонған бағың,
Жаман өлең жазсаң – ол, өз күйігің.

Солай өмір өтеді күйінішпен,
Қараса да айналаң сүйінішпен.
Сыртың күліп, жадырап тұрғанымен,
Тіршілікте жылайсың, кейіп іштен.

Жаның ашып тұрады адамдарға,
Жырың нәрсіз көрініп надандарға.
Сыр жасырғың келмейді ешкімнен де,
Көңіл толмай басылған қадамдарға.

Сын сағатта қонатын жалаң атқа,
Айналасың ел үшін азаматқа.
Қанша жерден қиянат көрсең-дағы,
Қазағым деп қимайсың жаман атқа.

Руханияттан болған соң жинағаның,
Көресің де нарықтың қинағанын.
Соқыр тиын қалтаңда қалмаса да,
Қызық, жырдан өзіңді тыймағаның.

Елге азық болады тістегенің,
Жырларыңмен қоғамды түстегенің.
Еркелесең, артыңда ізің сайрап,
Айқын жұртқа сенің не істегенің.

Бала құсап өзіңді жиі алдайсың,
Талантыңмен ортаңа сыя алмайсың.
Өлеңдерің тұрған соң биіктетіп,
Армандайсың, ойлайсың, қиялдайсың.

Ақын-тағдыр осылай жазылады,
Айлар, күндер бұлақтай ағылады.
Бүгін құнсыз жырларың болашақта
Қазына боп архивтен қазылады.