Өлеңдер ✍️

Жармасып ап арманның желкесіне,
Айналған ем өлеңнің Беркесіне*.
Халқым жынды баланы артық көрер,
Сын айта алмай өзінің еркесіне.

Тісі батпай жатқан соң шумағыма,
Кейбіреулер теңеп жүр қунағына.
Түсінбесе, не қылам? Түсінбесін!
Жұмбақ болдым, жат түгіл, туғаныма.

Сыймай келдім ел тұрған ғаламыңа,
Ақын болып сыр ашқан қаламына.
Жалғызсырап жан дүнием қан жылайды,
Сыздаған соң жүректе жара мына.

Күйін кешіп жаралы жолбарыстың,
Сыртым күліп, біразбен қол алыстым.
Сабыр сақтап амалдың жоқтығынан,
Жанып келем отына долданыстың.

Бала жастан жаным қас бұзаулыққа,
Бас ұрмаған ақын ем бұғаулыққа.
Талант болып тумаған ұға қоймас,
Бағынбайды асау төл тұсаулыққа.

Мен сүйемін ертеден шексіздікті,
Кешірмеймін бірақта бетсіздікті.
Жұмысшыдан көргендей тектілікті,
Төрағадан байқадым тексіздікті.

Себебі, мен қызметке қарамаймын,
Боқ дүниені бағыма баламаймын.
Көпке көне алмайтын мінезіммен,
Жұртпен қатар жүруге жарамаймын.

Биік көріп бәрінен ел кесімін,
Шығып еді өлеңмен ерте есімім.
Ханмен иық тіресіп жүре алатын,
Қызылжардың қияли еркесімін.
 

Берке хан (1209-1266) — Жошының үшінші ұлы, Батудың інісі, Алтын Орда ханы. Көк Орда мен Ақ Орда билігін тиімді бекіткен хан ретінде тарихта аты қалған