Әңгімелер ✍️

Үйленгенімізге 12 жыл болды, ортада үш бала бар. Уақыт өте келе арамыз суып кетті де, күйеуім басқа қатын тауып алды. Ол тоқалсымақ мұның алдына шарт қойыпты Не әйеліңмен ажырасасың, не мен кетемін. Күйеуім үйге келіп, бәрін ашық айтты. Мен айқай-шу шығарған жоқпын, спокойный боп, оның заттарын жинауға көмектестім.  

​Бірақ ол чемоданын алып шығып бара жатқанда, мен үш баланың да киімдерін жинап, алдына қойдым. Ол түсінбей Бұл не? деп аңтарылып қалды. ​Мен бетіне тік қарап Сен не, бізді тастап кетіп, балаларды тек выходной күндері ғана еске алып, сайрандап жүремін деп ойладың ба? Жоқ, жаным. Сен жаңа толық отбасы құрғың келеді екен, міне, балаларыңды ал да, солармен бірге тұр. Раз уж мені тастап барасың, маған да өз жеке өмірімді құруға мүмкіндік бер дедім. ​Ол шок болды.  

Үш баланы арқалап, көңілдесіне қалай барарын білмей басы қатты. Маған сен балаларын тастаған құбыжықсың деп айқайлап жатыр. Ал менің ішім елжіреген жоқ. Еркектер өз нәпсісі үшін отбасын бұзғанда балаларды ойламайды, ал әйел жауап қайтарса, бірден кінәлі болады. Қазір ол маған қайта жалынып жүр, бірақ маған пофиг.. Қыздар, қалай ойлайсыздар, әйелдің бұл әрекеті дұрыс па? Еркектерді осылай ғана сабасына түсіру мүмкін бе?