Өлеңдер ✍️

Қарымы бар қалам көрген,
Кім ұқсатар жыр талғамын.
Түсіндің бе, бабаң берген,
Өсиеттің шын салмағын.

Қазақ деген сыншыл халық,
Көк желкеңнен танып қойған.
Ұнатпаған міншілді анық,
Айнымайтын арық қойдан.

Көп ішінде күншіл де бар,
Мұрынымен міңгірлейтін.
Пасық пиғыл кіршіл де бар,
Тырнақ астын үңгірлейтін...

Түн болмаса ай тумаған.
Ай туса да жай тумаған...
Айға қарап қол жайғаның,
Өнеге ғой айтылмаған.

Тауға қарап бас игенің,
Сол бабаңды еске алғаның.
Шыққан күнге бас игенің,
Ұлы анаңды еске алғаның.

Бөрі басты ту ұстадың,
Бөрідейін жортып жүріп.
Түгендедің ұлыс қамын,
Білек күшін сарқып тұрып...

Небір сойқан жауларыңа,
Ерлігің бар үрей болған.
Бір қарашы тауға мына,
Жерге шынтақ тірей қонған.

Сенің атаң, менің атам,
Дәл осылай шынтақтайтын.
Тәлім айтса кәміл айтар,
Бір сөзі жоқ құр мақтайтын.

Атаң солай жайғасқасын,
Ел еншісін нақтылаған.
Етектегі көк майсасын,
Төрт түлігің тартқылаған.

Суың бар-ды сылқылдаған,
Бойға қуат шақыратын,
Салтың бар-ды қырқылмаған,
Таңды тыныш атыратын.

Бауың бар-ды жеміс төккен,
Саясында бала аунаған.
Құлдыраңдап еңіс беттен,
Қозы-лақтар бері аунаған.

Көгің бар-ды шет-шегі жоқ,
Құс қанатын талдыратын.
Асу кештің өткелі көп,
Кісіні таң қалдыратын!..

Кең далаға сүргін қонып,
Соның бәрі құлду болып.
Қайда кетті аз-ақ жылда,
Қу құдай, бұл мазағың ба?!