Өлеңдер ✍️

Жанымды суыртпақтап ала қашқан,
Әлсіздік бойға бітсе жарамас тән.
Күз қайың жабырқаған кейпін бағып,
Ойымды бөле кетті таң адасқан.

​Салмауыр қыркүйек кеп, алып ұшты,
Сұрқай күй амалсыздан жалын ішті.
Күз болып, жан әлемім күйреп жатса,
Сөз болып, жұбатып тұр тағы үн ішкі.

​Өр кеудем алған соң ба кейде секем,
Бара ма жансызданып, о, несі екен?
Кетсем де айналамнан тым жырақтап,
Сырға мін, ішкі күйім бермесе екен.

​Кеудеме бір өксік дем тығылады,
Сезбей тұр Күннің көзін шұғылалы.
Неліктен жандүнием астан-кестен...
Жия алмай тұрмын ойды сынық әлі?

Гүлзия Тәжіханқызы.