Өлеңдер ✍️

Мұхтар өтті дегенше, рух құлады десеңші,
Ерік-жігер құм болды, ұлт деп қайғы жесеңші.

Ғаламтормен жер жүзін хабар шарлап қаралы,
Назын жылап айтып тұр көңілдің кермаралы.

Алматыға сыймаған, жан-серік боп шабытқа,
Алып тұлға, өр мінез қалай сыймақ табытқа?

Руханияттың тартылды жырға толы Аралы,
Сырын аша алмаған ақын жүрек жаралы.

Шыншыл өлді дегенге фәни жалған шаттанар,
Жаратылыс иелері бақилыққа аттанар.

Тәнін көкке ұшырды қазақ деген қаһарман,
Жаны – жыр боп тербеліп, бағы артқан ақ арман.

Басына күн туған соң елім бүгін азалы,
Тірісінде сыйласа алмаған жұрт жазалы.

Қош бол, ақын! Артыңда халқың қалды бақұлдап,
Әр сөзіңді қолпаштап тұрмаса да мақұлдап.

Аңыз адам тарих боп өткен шаққа енесің,
Қазалының басында тастағандай кемесін.

Желтоқсан боп оралып, беттен сипап желіңмен,
Қаһарыңмен шын сөйлеп, қауышарсың еліңмен.

Наурыз болып қайтадан иіскеп тұрып маңдайдан,
Жүрекжарды тәтті өлең төктірерсің таңдайдан.

Ел есінде ұлт үшін тоқтамаған күресің,
Әдебиетте таусылмас қосып кеткен үлесің.

Өз-өзіңе ескерткіш орнатқансың ақыным,
Мұраң қалып, алыстап барасың ба, жақыным?

Рухтас едік, рухыңмен сырласатын боламыз,
Алтын адам – сен болсаң, біз – әншейін қоламыз!

Тұрам Құран бағыштап, қабіріңнің басында,
Қадіріңді түсініп, тұрмасам да қасыңда.