Өлеңдер ✍️

Боқ дүниемен ластамаған өремді,
Өмірден де артық көрдім өлеңді.
Нанға ақша таппай, аш боп жатсам да,
Жаным жырдың шуағына бөленді.

Кеше – сағым, ертең – жұмбақ, бүгін – бал,
Пенделіктің ережесін ұғып ал.
Келешекті ойламаған қор ашып,
Шынында да жүрегімнің түгі бар.

Тарих – патшам, кешірмейтін шаланы,
Келер ұрпақ түсінгенмен наланы.
Бастық болу ойым да жоқ, мақсатым:
Өркендету өзім жүрген саланы.

Түйсігіне түйсе бұны баламыз,
Ауыл дамып, гүлденеді қаламыз.
Көз жұмамыз, өмір келте болған соң,
Қалатыны – қызмет еткен саламыз.

Сол саланы өлтірмесек, өлмейміз,
Неге осы қағиданы көрмейміз?!
Өлетіннің қас-қабағын бақсақ та,
Өлмейтінге көңілді еш бөлмейміз.

Қазағым-ай, көретінді көрмеген,
Бар болса да, ұлтқа енші бермеген.
Есте сақта, дәулет құрып, бай өліп,
Руханиятың ешқашанда өлмеген.

Сондықтан да сүймеймін бұл өмірді,
«Өмір тәтті», - деген кеше көмілді.
Мәңгі емес дүние үшін жан салмай,
Әр күнімді өткіземін көңілді.

Әр минутты өткізгендер мәнді қып,
Лауазымға ұмтылмайды мәңгіріп.
Өмір жайлы ойламаған екенмін,
Өлең жазып жүргендіктен мәңгілік!