Бөлім: «Нақыл сөздер»

Түс — күндіз бұққан ойдың ойыны. 

Қоғамның кеселінің бір емі — оған тіке қарау. 

Оқушыны қасқыр көрген тазыдай қалтырат. 

Достық, ең алдымен — еркіндік. 

Жүректің соғысы — физиология, ал жүректің не қуаныштан, не үрейден барып бас алатын лүпілі — эстетика, өнер, өмірге бергісіз қайран..

Зады, адамның соры — өзін өзгемен өлшеуі. 

Кісілігін жоғалпаса — жауыңның қайсыбір иттігін кешіруге де болады. 

Ел дертті — зар шықпаа, тән дертті — зәр шықпаса. 

Қақсауық бар, ділмар бар, оттампаз бар, шешен бар: төртеуі — төрт жұрттан. 

Ажал келмейді — ажалға барасың. 

Адамның рухани ізденіс-сілкіністері үш-ақ сауалдың аясына сияды: А) не біле аламын? Б) не істеуім керек? В) үміт артарым не? 

Араға адам жүргенде: менімен тілдескісі келген — менімен өзі сөйлесуі керек. 

Қанша сүмірейткенмен: ой ойнамай — сөйлем жоқ. 

Тағы да стиль туралы. Мемлекетке тақырыппен, концепциямен қарсы шығар мүмкіндік қалмағанда — көмекке стиль келеді... Жаңа форма, жаңа..

Айша Бибінің сағанасындағы жазуды аударса — «Сүмбіле». Су суыды. Өмір — сұмдық». 

Тәңірінің бір аты — шындық. 

Шындық — көп, ақиқат — жалқы. 

Адам жүрексіз өмір сүре алмайтыны сияқты, отансыз да өмір сүре алмайды. 

Ана тіліне немқұрайлы қарау – өз халқының өткеніне, бүгініне, болашағына немқұрайлы қарау деген сөз. 

Туған тіліне жаны ашымаған адам – жәндік. 

Надандық адамды өмiрге немқұрайды етедi, ал немқұрайдылық баяу өседi, бiрақ тоқтамайды. 

Шын бақыт деген, ең алдымен, надандардың емес, бiлетiндердiң үлесi. Мысалы, өсiмдiктер өмiрi мен өсiмдiктер өмiрiнiң заңдылықтарын бiлетiн адам..

Адам табиғатынан-ақ тәуелсіз болуға жаралмаған. 

Ақылмен ұштасқан ерлік ерліксіз жеке ақылдан гөрі көбірек көмектеседі.

Кейбір адамдарға кішкентай істер де көп қуаныш әкеледі.