Өлеңдер ✍️

Неге, сонау, келелі ісің...
Бүгін басқа, байырғы емес.
Өзгертті ме күн өрісін,
Сәлемің де қайырлы емес!

Мына ғасыр - жаңа ғасыр,
Мына қазақ - жаңа қазақ.
Айта алмайсың балаңа сыр,
Бұл дегенің дара ғажап.

Бүлінгеннен бүлдіргі алып,
Кіл суайттар атқа қонды.
Қыл-мойнына шынжыр тағып,
Ел мүддесін жатқа берді.

Ата дәстүр ұмытылды,
Ана тілдің қауқары жоқ.
Тінтіп қуыс қуысыңды,
Төбеңе ніл шайқады кеп.

Қаусап түсті қабырғалар.
Жоқтағанның жағы күйреп,
Опырылды омыртқалар,
Жүректі ыза табы түйреп.

Мінбер алды қуыршақтар,
Сүрмеленген өлік көздер.
Сүргі көрген құйымшақтар,
Күркесі жоқ көбік сөздер.

Тыңдағандар жынды болды,
Бет терілер көнге ауысты.
Шақшабасқа ұңғы қонды,
Жонатұғын ар-намысты...

Әр істің бар ақ-қарасы
Ешкімнің де жоқ таласы.
Дей тұрса да мұның бәрі
"Жынбасының" масқарасы.

Отыз жылдай шашты бәрін,
Жындар құрған станоктар.
Өз халқының ащы зарын,
Бәске тігіп қызталақтар.

Кінәлі емес оған заман,
Мені тыңда, ей, адамдар!
Жан сарайы тазармаған,
Түсінігі шала жан бар.

Туған жерің - нағыз анаң,
Осы ғой ең керегің де.
Кімге керек қазына-мал,
Сыйласпасаң кемеліңде.

Жұртың бар ма, көр ойланып,
Судырлардан бөлек кет те.
Кетпе бірақ кері айналып,
Ескермеуге себеп көп пе?..

Мән бермесең оған да аса,
Қырсық деген оңай қонар.
Тағдырыңды жағаласа,
Бір айналса шыр айналар!