Бөлім: «Жұмбақтар»

Жұмбақ – адамның ой-өрісін, алғырлығын, білімін сынау мақсатында нақты бір зат немесе құбылыс тұспалдап сипатталатын шағын әдеби жанр.
Жұмбақ жанры дүние жүзі халықтары әдебиетінің көпшілігінде бар. Бұл жанрға Аристотель “Жұмбақ – жақсы жымдасқан метафора” деп анықтама берген. Жұмбақ әдебиеттің ежелгі үлгілерінде, ауыз әдебиетінде жиі кездесетіндіктен оны ғылымда “фольклорлық жанр”, “халықтық поэзияның шағын түрі” деп санау орын алған. Алайда, қазіргі заман әдебиеті өкілдерінің, әсіресе, балалар әдебиеті авторларының шығарм-ғында Жұмбақтар топтамасы жиі кездеседі. Сондықтан оны тек фольклорлық жанр аясында шектеуге болмайды.
Айтқаныңды айнытпай,
Қайталайды өзiңе
Тiл қатқанмен қаймықпай,
Көрiнбейдi көзiңе.
Жиегiне шатырдың
Судан шеге қатырдым.
Мұхитта дәу бiр –
Қалқып тау тұр.
Мұхиттардың ортасында
Аппақ тау бар, түк өспейдi
Жер шарының картасында,
Оған еш шың теңеспейдi.
Жалтырайды сайда,
Сынбайтын айна.
Қыста шыны боп қатады,
Жылыда су боп жатады.
Суда қалқиды,
Жылыда балқиды.
Қыс бойы бiз коньки тепкенде,
Айдынның мөп мөлдiр көгiлдiр
Тозбаған көрпесi,
Көктемде
Бiр күнде-ақ бой-бой боп сөгiлдi.
Көлдiң бетi көк әйнек,
Сырғанауға, тым әйбет!
Мүлгiп тұрған бақ тыныш,
Ораныпты ақ күмiс.
Қолы мен қаламы жоқ,
Бiрақ сурет салады көп.
Тек өзi көрiнбейдi,
Адамды тоңдырады
Ызғары дiрiлдетiп,
Есiңнен тандырады.
Мөлдiреген жүзiмдi,
Ұстап едiм, езiлдi.
Қоймасын қыс ақтарып,
Жердi жапты ақ мамық.
Аспаннан ақ ұлпан борады,
Қырқаны сейсепке орады.
Әуеде ақ мамық
Қалбалақтап ұшады,
Қанаты талып,
Жердi барып құшады.
Ақ құмалақ шашылды,
Жан-жаққа бірдей боп.
Күн көзi ашылды,
Жер қапты жұрдай боп.
Дауыл ақ дән ұшырып,
Шашып өттi аспаннан.
Шекемiздi iсiрiп,
Қаштық үйге сасқаннан.
Шашылды көктен ақ моншақ,
Жоғалды бiздер тапқанша-ақ.
Аспанды от қамшы осады,
Ащы үнiн ышқынып қосады.
Жаңбыр жуды жерiмдi,
Көкте өрмек керiлдi.
Жарқылдан соң жаңағы,
Суға бөктi бар алап.
Көкте түрлi жолақты,
Өрнек тұрды ғаламат!
Келiстiрiп өрнегiн,
Құрып қойды өрмегiн.
Аспаннан домалап,
Көп моншақ төгiлдi.
Бусанып жон-алап,
Терледi, керiлдi.
Будақ түтiн түсi аппақ,
Көк жүзiне тұзақтап,
Қойғандай-ақ жылжымай,
Тауды өбедi құшақтап.