Өлеңдер ✍️

Салтың қайсы қазақ-ау,
Дінің қайсы?
Діннен тайып жетілген күнің қайсы?
Абай айтқан бейнеңнен артқа кеттің,
Біліп қане түзелген мінің қайсы?
Біліп қане түзелген түрің қайсы?
Сақтамайтын, сақтайтын сырың қайсы?
Жеңіл асты, ауырдың үстіндесің,
Хаққа өрлеткен кәсіпте қырың қайсы?
Тұтынғанды қош көрдің арам асты...
Киінгенді қош көрмей, жалаңашты
жаның сүйді,
Сондықтан – арың – қызың,
Ашпайтұғын, масқара-ай, араны ашты!..
Сұмдық болды, бұл іске бет үйренді,
Көре-көре көзбен, діл, ет үйренді.
Ел болатын ұлтыңның жәйі осылай,
Бұғанасы, әй, қайтып бекиді енді?
Ұят жоқта иман жоқ емес пе еді,
Имансыз жоқ айдардан жел еспегі.
Күрес иман, тек ұят үшін ғана –
Екі әлемін ойлаған ел өстеді.
Ұят, иман болса тек бәрі болмақ!
Бұлар болса сақтайт Хақ әрі қолдап.
Бұлар болмай бұ дүниең харан болмақ,
О дүниең онан да ары болмақ!
Ұят, иман әуел сол керек бізге,
Өзіңді-өзің олсыз құр жер еткізбе.
Дамығаның дүниеде мәселе емес,
О дүниеңе әуелі керекті ізде!
Сондықтан да, қазақ-ау, тұт ұятты,
Енгіз қайта үйіне құт – ұятты.
Әйел қойма ашылған ұяттысы,
Әйел ұлттың ұяты «құпия» атты!..
Сосын ерді тый, қазақ, зина еткеннен,
Әйел ерсіз түк қылмас үйреткенмен.
Әйел қылмақ еркекті қашаннан жоқ,
Ерді тимақ шарт бүйдә сүйреткеннен...
 Сөйтсең ұлттан арылып зор мін тақ қап,
Ұят, иман қайтып өз орнын таппақ.
Сөйтіп рухы асқақтап Хақ алдында,
Ұлт тек сонда қалмақ-ты формын сақтап!
Иман, ұят бар адам бұзылмайды,
Олсыз ұлт та қырмандай қызылдайды...
Олсыз халық азаптан құтылмақ жоқ,
Баса бермек азғындық жүзін қайғы...