Өлеңдер ✍️

Көмілді шыңырауларым мөлдіреген
Шөліңді қандырамын енді немен!?
Жетіқат жер астынан жаутаңдайды,
Қарақат мөлдір жанар телміреген.
Моншағы маңдайымның боршаланып,
Тереңнен қайраң таптым сонша қазып.
Көзіне оның мөлдір топырақ шашты,
Арсыз құм айналасын қоршап алып.
Шашбауын жеңіл құмның жел көтерді,
Менің пәк мөлдірімді жерге көмді.
Менсінбей тереңдегі кәусарымды
Шалшығы шұқанақтың кеуде керді.
Дарақы шалшық сулар кеуде керді,
Шайтаным керегіне мол кенелді.
Ағайын, көремісің, көзің бар ма,
Бейкүнә періштем менің шөлден өлді.
Періштеме жуһа жылан салды ауызын,
Шырқырап ұшты көкке жан дауысым.
Жүз рет өліп қайта жүз тірілдім
Мөлдірім жер астында қалмау үшін.
Шыңыраудан қауға тарттым сендер үшін,
Сусаған жүректерге бермек үшін.
Қаңсыған Жетімсайдан көрсетсем деп
Жерасты дариясының тербелісін.