Өлеңдер ✍️

​Жыр айтса қазақ айтсын — жандыратын,
Арқаңды қамшы салмай қоздыратын.
Қозы, лақ дік-дік басып құлдыраңдап,
Жеріңді қонақтаған жаз қылатын.

​Қызыл гүл сары гүлге наз лақтырып,
Көктем ғой ашылатын аздап қылық.
Бықсыған шала шоқтың несі жақсы,
Жалындап кете алмаса маздап тұрып.

​Ал, Саха жері қазір ақ боранда,
Айтасың ақ түтегін мақтағанда.
Әлемге аты мәлім сонысымен,
Шүйгін жыр жылылықты жоқтаған ба?

​Не деген байтақ дала — Саха деген,
Түркіге — болған қимас Атамекен.
Дос та көп — алғыс айтар

батагері,
Жайдарман жақсылықтың Отаны екен.

​Кең болса жері қандай — пейіл сондай,
Жүрген жоқ ешкім мұнда көңіл толмай.
Сол сенім бойыңдағы асып — тасып,
Өзіңді сезінесің сері — салдай.

​Ұлылық дариды ғой осындайдан,
Түзелсін кең болмасаң қосың қайдан.
Жүрек кең, далаң — ұлық, сол себепті,
Сақтап жүр Көктәңірі тосын жайдан.

​Пейілі көк мұхиттан бір кем емес,
Сахадан қазақ елі бөтен емес.
Десе де, жалпы Түркі салты бірдей,
Жүрмейтін екі ортада тентек елес...

​Саханың жеріне тән тұрмысы бар,
Қажет пе, итшанасын құйғытып ал...
Шығасың ақ бораннан есен-аман,
Жек дағыһ хаскилердің үлгісін ал!

​Ақ аю қорбаңдайды білдей-білдей,
Қасында қонжығы бар күндей, күндей...
Қазақтың ақ шапанды қариясы,
Жетектеп немересін жүргеніндей.

​Жаратқан жатсынбайды мұның бәрін,
Салт-дәстүр — сол ғой нағыз шыбын-жаның.
Түркінің өлім білмес өсиеті,
Қояды қайта орнына жұлынғанын!

​Өтеді қызықтаумен күндерің кей,
Ой да бар бұлқынатын жөнге жүрмей.
Көк Тәңір Табиғатпен егіз тұлға,
Бұл сөзді ұғасың ғой тілге келмей!..

​Бермейді бұл сыйлықты қанша тіле,
Тұрғандай келіп мына жер шетіне.
Оймыштап "Қазақ-Саха" деген сөзді,
Кім жазды, сірескен көк мұз бетіне!

​Өшпейді жазылған сөз мәңгі мұзға,
Сол жерде тұрады еш жарғысыз да!
Ары өткен, бері өткендер тәу етеді,
Жүрегі жылынады қар ма, сыз ба!..