Әңгімелер ✍️

Ертеде бір әйел болыпты. Ол күнде құдықтан су алуға келетін екен. Бірақ оның шелегі суға толғанда өте ауыр болып, көтере алмай қиналады екен. Айлап солай әлек болып жүрген көрінеді.

Бір күні тағы да шелегін шығара алмай, әбден қиналып тұрған кезде қасына бір ақсақал келіпті. Ақсақал шелекті еш қиналмай-ақ оп-оңай шығарып беріпті. Әйел болса рақметін де айтпастан, жұлқынып кетіп қалыпты.

Үйіне келген соң әйел ойланыпты:
— Неге мен айлап қиналып шығара алмай жүрген шелекті ол бір мезетте шығара салды? — деп.

Келесі күні тағы да шелегін шығара алмай, ашуға мініп, құдыққа ұрысыпты:
— Пайдасы жоқ құдық! Тек адамды қинауды ғана білесің! — депті.

Сол сәтте кеше көрген ақсақал қайтадан қасына келіп:
— Қарағым-ау, құдықтың жазығы не? Ол сені сумен асырап отыр, ал сен оған жаман сөз айтып тұрсың, — депті.

Әйел ашуланып:
— Сіз маған ақыл айтатын кімсіз? Не десем де өзім білемін! — деп дүрсе қоя беріпті.

Сонда ақсақал сабырмен былай деген екен:
— Шырағым, күнә құдықта емес, күнә өзіңде. Сенің ішің толған жағымсыз ой, қанағатсыздық пен реніш. Сол себепті шелегің саған күнде ауыр көрінеді. Құдықтан әрең шығаратын шелегің — өзіңнің жиналған күнәларыңмен тең…