Бөлім: «Тақпақтар»

Қарашы гүл далаға,Қарашы нұр қалаға.Қуанышы қойнында,Қарашы бар балаға.Арайланып таң атты,Алтын шапақ таратты.Асқақтаған ән жаптыАстықты аймақ..

Кітап оқу дегендіҰғады інім өзінше.Жатқа айтады өлеңдіКөпшіліктің көзінше.Оңашада ол ендіЖұмған аузын ашпайды.Кітап көрсе көлемді,Кері итеріп..

Бүгін, біздің, балалар,Туған күнгі тойымыз.Бәріміздің барабарБойымыз бен ойымыз.Кел, балалар, ойнайық,Туған күнді тойлайық.Ертең тағы сабақ бар,Оқуды..

Шекілдеуік шағып тұрды,Сыныпқа кеп бір бала.Дедім оған атып тұрып:«Таза еденді былғама.Балшығымен баса салар,Жауынды күн жүрсе адам,Не қоқырсық шаша..

Мамырдың бал таңындаГүлге тоды атырап.Алматының бағындаЖайқалды жас жапырақ.Ата қолын ұсынып,Ашса Абай алақан,Патпарақтар ұшырып,Жүгіріп жүр..

Жыл құстары көктемдеКеруендеп келеді.Күн қызуын төккенде,Серуендеп келеді.Оңтүстікте көп жердеБолғандығын айтады.Айдын-айдын көлдергеҚонғандығын..

Өлкемізді аралап,Ұлан-байтақ, кең, алып,Қош келдіңдер, балалар,Жазда жақсы демалып.Кемерінде шайқалғанКөлдерді де көрдіңдер.Жасыл желек..

Бақытты біздер баламыз,Баулығын Отан – анамыз.Көңілде шексіз қуаныш,Шырқатып әнге саламыз.Күлімдеп көкте күніміз,Құлпырып қырда гүліміз,Жанымыз нұрға..

Бәрінен де жек көрем,Айтсам егер шынымды,Біреу мені жылатқанды.Бірақ, қызық еп көрем,Ойнап жүрген інімді.Итеріп кеп құлатқанды.

Не бір суық күз өтіп,Бұрқасынды, боранды,Отан шебін күзетіп,Сарбаз елге оралды.Аяғында етігі,Белінде әсем белдігі.Жалтыраған түймелі,Жарасып тұр..

Ұшасыңдар қалықтып,Барар жерді анықтап,Тырау, тырау, тырналар.Көкті бүркеп күзгі бұлт,Ысқырады ызғырық,Тырау, тырау, тырналар.Қуаңданып атырап,Сарғыш..

Таңертең де, түсте деКүнге бетін бұрады.Тостағанын кішкенеТосады да тұрады.Күн еңкейсе қайтадан,Ол да солай аунайды.Күнді зерттеп байқағанАстраномнан..

Дала төсін тілімдеп,Тоқтамайды трактор.Қарайды інім күлімдеп,Байқауымша ұнап тұр.«Аға, – дейді, – маған даАлып берші трактор.Мен де айдаймын барам..

Оқитын алыс қаладаЖолдап ем сәлем ағама,Әкел деп маған бір шана.Кешікті ағам, келмеді,Хатыма жауап бермеді,Өтсе де күндер біршама.Ақыры бір күн қар..

Қашан көрсең Тыңбайды,Көк шыбықты ат қып ап,Үйінде бір тұрмайды,Күні бойы шапқылап.Сабақ сұрап мұғалім,Шақырса сол Тыңбайды,Тосады да құлағын,Сыбыр..

Бара жатқан тізіліп,Автобусқа қызығып,Дейді тұрып баласы:– Әке, әке, қарашы,Бірін сатып алайық,Ауылға алып барайық.Қайран қалсын балалар,Үлкен-кіші..

Дүкеншіден інігеӘкепті аға етікті.Кең деп, көнбей тіліне,Кимей, ойнап кетіпті.Тозаң басып сарайда,Пайдаланбай жатыпты.Бағасына қарай ма?Күл-қоқысқа..

– Шыбын қыста ұшпайды,Өлі жанға ұқсайды.Әлде, ұйықтап жата ма? –Дедім бір күн атама.Атам айтты:– Ақымақ,Қарашы шын бақылап.Ала жаздай ән салып,Тәтті..

Балапан бір күн Қоразға келіп,Отырды біраз сұрақтар беріп:«Өмір деген не? Білмедім соны,Қай жерде оның басы мен соңы?»«Өмір ме? Өмір қызыққа тола..

Жар басынан бір күніҚозы көріп Қасекең,Қауып кетті құлқыны,Аңдығаны ас екен.Тырысса да қаншама,Жарға шыға алмады.Сонда тұрып тамсана,Қасқыр сөзбен..

(Н.Мизиннен)Болғаннан соң тазалап,Сыпырғыны мазалап,Еден тұрып бір күні,Ақыл айтты күлкілі:– Рас, сырттан қараса,Тұлғаң сұлу тамаша.Бірақ, лассың..

Ағам өтсе, қалайда,Мен де өтем деп секірдім.Секіргенмен не пайда?Құлап қалып, өкіндім.Булығып тек ызамен,Жас іркіліп көзіме,Дей салдым мен:«Тұрған..

Тұр орныңнан, қарағым,Тұршы, Болат, – десек те,«Ауырды», – деп тамағым,Жатып алды төсекте.Ондай болса, суытпай,Шәй іш, – десек,«Жоқ», – деді.Ет же..

Ахметтің үйіндеОйыншықтар есепсіз.Ұстатпайды бірін де,Ойнайықшы десек біз.– Мынау – менің қойларым,Мынау – күшті піл, – дейді.Қайсысымен..

Абайламай саз жолды,Қарт құлады батпаққа.Болат көріп мәз болды,Келе жатып қатқақта.Гүлсім барып тұрғызды,Анадайдан байқаған.Көмегіне бұл қыздыңАлғыс..