Поэмалар ✍️

Ана деген — асыл жан ғой жүректен,  

Мейірімімен бүкіл әлем гүл еккен.  

Жан жылуын балапанына арнаған,  

Анасыз жан – қаңбақ өмір, жыр өшкен.

Күн секілді шуағымен нұр шашып,  

Қасіреттің көлеңкесін құр ғашық.  

Сәбилерін әлдилеген тербетіп,  

Түн ұйқысын төрт бөлгені — бір бақыт.

Ана – тілдің бастауы да, әні де,  

Ана – мейір, Ана – үміт, бағың да.  

Жауын-шашын, дауыл соқса өмірде,  

Сені қорғар Ана деген пана да.

Кір шалмаған көңілінде тазалық,  

Ақ сүтінен таралады ғажайып.  

Жылатсаң да кешіретін бір-ақ жан,  

Ол — Ана ғой, ұлы әрі ажарлы.

Қанша жасқа келсең-дағы, баласың,  

Сағынышпен қарайсың ғой, қарашы.  

Анаң тірі болса, бағалай біл,  

Одан қымбат ешбір жан жоқ — санасың!