Сұп-суық желі азынаған, күллі айналаны күңгүрт түске бояған күрең күздің соңғы күндері өтуде... Сап - сары болған жапырақтардай сағынышқа оранған менің жаным, санамнан еш кетпейтұғын сол жанды тағатсыз сағынады...

Айналайын анашым,
Қандай жақсы әлемде,
Мейірімді көзіңе,
Қызығады әр бала.

Өзіңіз өмірде жан ана
Жұлдызым жарқырап жана ма?
Ақ сүтіңді беріп, нәр беріп
Әр сөзің нұр құйды санама.

Қазақта бар бір дана Абай деген,
Сүйіспеншілігі бар Абайдың елге деген.
Әділдікпен ел қамқоршысы бола білген,
Қазақтың бір данасы Абай деген.

Шыңғыстау мекенінде,
Абай атам туыпты.
Тіл шешендік өлеңдерін,
Халқымыз тұңғыш көріпті.

Анашым асылым, ардағым,
Сізге мен ән арнадым.
Мақтанышым әрқашан.
Түн ұйқысын төрт бөліп,
Шаршамаған ешқашан.

Ана біздің күніміз,
Ана біздің гүліміз.
Балаларды қуантып
Ұзақ өмір сүріңіз...

Тәрбиелеген, аялаған Анашым
Біздің үйде тек сен болсаң жарасым
Жазған өлең арналады тек саған
Саған мен де тамсанам.

Менің анам бұл өмірде ерекше,
Күндей ашық сәуле төгіп жүреді.
Жүрегімді нұрға бөлеп әр күнде,
Боташым, деп еркелетіп тұрады.