Өлеңдер ✍️

Қақпамды кім қағады？

Досым ба екен.

Жоқ, әлде сағыныш па

Іздеп келген,

Адасып қалған менен

Бір көктемде.

Қақпамды кім қағады？

Жолаушы ма,

Адастырған аулақта қысқы мұнар.

Жабырқау жанарында,

Үміттің ең ақырғы ұшқыны бар.

Қақпамды кім қағады？

Дұшпаным ба,

Желігіп желтоқсанның желіне еріп,

Есесін алмақ болып аласұрған.

Қаны суық,

Жаралған қарақшыдай

Қара сұлба.

Білмеймін сәби ме, әлде

Анасыз, панасыз қап,

Тап келген дауылдардың өтіне кіл.

Бұйығып пеш түбінде,

Тәңірге сиынамын.

Бүлдіршін елесімен,

Жанымды жегідей жеп жетім өмір！

Кім білсін,

Махаббат па,

Мәңгілік құмар жаны жарық таңға.

Мұң еміп омырауынан,

Тамұх күннің,

Бармын деп мен өмірде,

Қақпамды қағып тұрма？

Қанаты қарға түннің талыққанда.

Қақпамды кім қағады？

Білмеймін,

Ашам ба, жоқ

Жұмбақ бәрі.

Мөп- мөлдір сағынышқа шөлдеген бір,

О, тағдыр！пендең едім,

Өлеңнің адастырған ырғақтары.

Қақпамды кім қағады？

Жараған қарт бурадай тісін қайрап,

Сары аяз сақылдайды.

Жанымның ширықтырып арғымағын.

Шақырып ескі елестер,

Көк белестер,

Дал ұрамын,

Тимейді жастыққа бір жар құлағым.