Өлеңдер ✍️

…Қара түнге,

қап-қара қабырғаға

Қауіпсіздеу бейнеңді қағып қойып,

Қызық-қызық сыр айтамын,

тыңдашы:

«Лапылдаған жан отымды,

Ақ параққа сіңдіріп

Хат жаздым да саған арнап,

Отқа бердім – ол отты өртеп жіберді.

(Қызғылт-күлгін күлі қалды соңында).

Тамшылаған тағатымды,

Сабырымды сусыған

өрдім-дағы талдап-талдап,

Желге бердім – желді ұшырып үдерді,

(Жалғыз талы жылап қалды қолымда).

Түнді жарып жұлдыз ақты,

жолақ ізін қалдырып.

Жел қуалап жаным кетті,

көзім қалды қарлығып.

Соны ұмыттым – сені ұмыттым

сәлден кейін мәңгілік.

Содан кейін,

құлағымды тас бітеп,

шыңғырғанын теректің,

өксігенін жылғаның,

күрсінгенін үкінің

Естімедім.

Есімде тек

өзегімді жас бітеп,

ұзақ-ұзақ күлімсіреп тұрғаным».

Қою қара керегеге,

қанық бояу паң түнге,

суық керім суретіңді іліп қойып,

солай қатал сыр айтамын,

сені еріксіз мұңайтамын…

…бұлай жансыз тұрмашы?!.

***

Құла дүзде құм кешіп,

Жапан шөлді пана еткен,

Жаутаңдаған жайранның

Жалқылығын жар еткен,

Жай таба алмас жанымның

Жанарынан тала өпкен,

Мақпал түннің шырайын

Қарашықтай қара еткен,

Тәңір, сенен айналдым!

***

Түннің тілін түсінем деп,

Түпсіз дертке тап болдым.

Бақ-бақ мұңым жүр адасып,

Арасында бақ-сордың.

Ақбөкеннің баласындай,

Үркіп қашты үмітім.

Жайсыз өзен жағасындай

Мазасызбын күні-түн.

***

Түнде сені жоғалттым – Түс секілді,

Көзімді ашып қараймын – Күз секілді.

Күз секілді, айналам адасушы

өзін-өзі алдаған біз секілді.

Жоқсың сен,

Бірақ жоқтың түбіндесің.

Сөз емессің,

алайда тілімдесің.

Оңтүстіктен жел соқса жылы-жылы,

Жаның емес, жапырақ дірілдесін.

***

Өзімді де өзгені де ұнатпай

өзгелерге жауабы жоқ сұрақтай

жұбата алмай, жылыта алмай ешкімді

желді күні жана алмаған шырақтай

Жауа алмаған Алматының бұлтындай,

Ашылмаған жүрегімнің құлпындай.

Алатауға қарай-қарай қамығып,

Жанарымда жалғыз тамшы іркілді-ай.