Басып алды меңіреу, түнек көңілді – Ой,
Айналамның бәрі Қорқыт көріндей.
Жұлдыз да жоқ,
Шырақ та жоқ,
Ай да жоқ,
Алатау да бұғып қалды.....

Тірі болсаң Қабанбай мінген қу бас ат,
Құйрығыңнан алар ем-ау ту жасап.
Әлдеқашан кетер едік тоз-тоз боп,
Анамыздан батыр.....

Екі жылқы өзді-өзін,
Кісінесіп, қасынысып түсінді.
Екі пенде көздерін –
Шұқып, ұрып....

Бұйырса,
Бұл да несібең.
Ақша бәрін шешеді.
(Солай демей не дейік)
Банкіден алған несиең,
Балаңнан бұрын......

Металдың – сыңғыры.
Ақшаның – сылдыры.
Бұғаудың – шынжыры.
Қашағанның – шылбыры.
Мешкейдің – ындыны.

Мынау бір терең көл дейді,
Мынау бір терең көл дейді.
«Түбіне дейін бойласаң,
Шортандай шоршып.....

Пендеміз ғой бас имейтін ешкімге.
Пендеміз ғой су құятын кеш гүлге.
Пендеміз ғой көп нəрсенің қадірін,
Ең соңынан түсінетін кеш мүлде.

Бұл өмірде есеппенен санау бар.
Пендемиз ғой......

Кешіріңдер сөзден кетсе сəл айып.
Баяндайын өлеңменен халайық.
Қорғайтұғын отанымыз бар болса,
Шүкір деп біз шын....

Күлімдеп кете бардың амандасып.
Білмейсің барлық жігіт саған ғашық.
Қандай жан сай келеді талғамыңа,
Сырыңды айтшы сəулем мағанда ашып.

Білемін сері жігіт гүл қызға тең.
Тəңірім шуақ төкші бұл.....

Есіме алсам өткен күннің белестерін.
Желтоқсаным ерлік болып елестедің.
Барінеде тек кінәлі Москва ғой ,
Момын қазақ ештеңеде демес дедің.
Қонаевтай нар тұлғаны орнынан ап,
Колбинді əкеп біздерменен кеңеспедің.
Айдаладан басшы болып келген орыс,
Қазағымның қамын....