Әңгімелер ✍️

Бұл — ғасырлар бойы ұрпақтан-ұрпаққа беріліп келе жатқан, тәрбиелік мәні зор аңыз-мысал. Өскелең ұрпақты аңқаулықтан сақтандырып, құрғақ мақтауға сенбеуге үйрететін бұл туындыны назарларыңызға ұсынамыз.
Рөлдік оқылымға арналған сценарий
(Басында байсалды, әңгіме айтып тұрғандай мақаммен оқылады)
Бір күні қарға биік ағаштың бұтағына қонып, аузындағы ірімшікті жемек болады. Сол сәтте орманда қулықпен күн көретін айлакер түлкі пайда болады. Ірімшіктің иісін сезген ол қарғаның түбіне келіп, амал ойлайды.
(Түлкінің сөзі: майда, жағымпаз әрі сыбырлай сөйлеген дауыспен)
— Ойпырмай, мынау қандай ғажайып әдемі қарға! Қауырсыны қандай жылтыр, өзі күнмен шағылысады-я! Мына сымбатыңмен өзің бір орманның ханшайымындай екенсің ғой! Түрің осындай көркем болса, даусың да әдемі шығар… Маған бір ән айтып берші, тыңдап тамсанайын?
(Қарғаның қимылы: мақтанып, кеудесін керіп, паңдана оқисыз)
Қарға мұндай мақтауға шыдай алмай, мақтанғаннан қарқылдап ән айтпақ болады:
— Қааар! Қааар!
Сол кезде-ақ оның аузындағы тәтті ірімшік жерге тас-талқан болып түсіп кетеді. Түлкі оны жерден қағып ала сала, мысқылдай күліп былай дейді:
(Түлкінің шынайы бейнесі: келемеждеп, нық дауыспен)
— Ей, қарға… Сенде дауыс бар екені рас. Бірақ, өкінішке орай, ақыл жағы жетіспейді екен…
------------------------------
Мысалдың басты түйіні (Мораль)

Мақтаншақ адам — мақтағанның сөзіне тез сенеді.
Жетістікке мастанып, жалған мақтауға ерген жан әрқашан өз ұтылысын табады. Сондықтан ішкі есеппен айтылған мақтау сөз бен шынайы құрметтің арасын ажырата білу — үлкен парасаттылық.