Білмеймін, күн өтті ме, жыл өтті ме?
Баяғы байыз таппас жүрек, міне,
Күн, айлар, жылдар өтті дүр етті де,
Бір тамыры болымсыз.......

Екі дүние ерегісіп жатқанда,
Сұңқар құлап жартасқа,
Дауыл тұрған шақтарда,
Күшігендер аспанда,
Сай, Жыраны......

Мен кішкентай көжекпін,
Қорқақ емес өжетпін.
Маған зорға .....

Найзағайлар атылды,
Жерге бұршақ шашылды.
Нөсер жауып....

Күзде иіні жұтаған
Қыр көмілді ақ қарға.
Майыстырып.....

Жамбыл десе, ойыма жыр келді,
Жыр ғұмырдың негізі – Жамбыл абыз.
Жүз жыл жырлап, қалдырған....

Көмейімде булығады бір өксік,
Таңдайымда тақ ете алмай сөз қалып.
Алматының жауын шашын.....

Тынып тұрған нән шаһардың көшесі
Ауық ауық көліктермен күрсінер.
Бағанадан саулап тұрған....

Тағы да бетіңді аштым көк дәптерім,
Күйбеңін жаза берем, соқтап ненің?!
Өз жолыма адасып.....

Көліктей кептелген бүгін,
Күпті ғой біздегі көңіл.
Мен саған келіп ем сезбедің,
Сен мені көрмедің, өмір.
Кінә да артпаймын....