Мерт болды ақын, бықсық өсек Ар пендесін кетті жұлып. Кеудесінде оқ, шөлдетіп кек, Абзал басын иді сұлық. Ұсақ ғайбат қорлығына Төзе алмады ақын жаны, Озбыр қауым зорлығына Көнбей, жалғыз шықты тағы. ....
Сұлтан деген баланың Болды мойнақ күшігі, Мойынында қарғысы, Тап-тұйнақтай үйшігі. Күндіз кіріп үйшікке Ұйықтайды, дем алады; Түні бойы көз ілмей, Есік алдың бағады. ....
Жастық қып, шынтаққа алып Алатауды, Келтірмей тобығынан Атырауды, Отырды шалқып тасып Жамбыл жырау, Той - жабдық жасап жатты Жамбыл аулы. Ай үзік, жұлдыз уық, күн түндікті, Тойға арнап Жамбыл аулы бір үй тікті.......