Қолымда гүл, астымба велесебет
Қуанышқа болады теңесе көп
Жүрегім алып ұшып тұрған кезде
Кездесуге болмасын неге себеп?!

Қиялыммен бұлттардай көшкем бөлек
Дейсіңбе бақыт.....

Ойпыр-ой, өмірді кім жалған деп жүр?!
Әлде-кім мұңлы әуенге салған деп жүр
Саған қарап жүрегім кеудемдегі
Осы ғой, мен іздеген арман деп жүр

Жылаймынба, білмеймін күлемін бе?
Дел-сал боп енді.....

Осы тұлға емеспін,осы батыр.
Қиялиды жинаған қосына кіл.
Өзіме ақыл жетпей жүрген кезде.
Айтатын болып жүрмін досыма ақыл.

Арманыңды жүрсің ғой қызбен қамдап.
Ол да сені алған-ау.....

Ашылса менің қабағым оның қабағы
Жүреміз бақыт тілегін орындап әлі
Жазмышпен жарысамын деп абырой таппаймыз
Жарығым Жаратқанымның қолында бәрі

Ақ құсым, теңіз толқыса жағаға қонба
Қуантшы жабырқағанда.....

Күз келiп, боялсада түр түсті алап,
Мен жүрмiн құрылыста "кiрпiш" қалап.
Үйлену оңай емес, дегенменен,
Үй салуға керек қой тың, күш талап!
Жүрсемде шеберлердiң жолын қуып,
Сәтсiздiк алғандай ма торын құрып.
Сенi ойласам шегенiң.....

Сөзiм жоқ "ұрып-жықтым, тептiм" дейтiн,
Ұқсамас бұзақыға кескiн-кейпiм.
Мен ойлаймын көшенiң тәртiбi емес,
"Адамдықтың заңы" деп ескiрмейтiн.
Танымайды десекте күш атасын,
Танымыңның өрiсiн тұсатасың.
Бiреудiң қол-аяғын сындырған күн,
Өзiңнiң болмысыңды.....

Жауапсыз сезiмдi жырламай,
Көңiлсiз әндердi тыңдамай
Көрiктi көнiлдi бiр демде,
Көрiксiз мұңменен былғамай
Жүрейiн.

Сұлуды көрсем де қарамай,
Қуанып бақытқа баламай!
Орынсыз сөз.....

Кетпе..,
Дайын емеспін мен оған.
Шетке..,
Ысырсаңыз мен не болам?!

Қолдар..,
Жібере алмайды.....

Мұңайма мама,қайғырма мама,
Салды ма сонша уайымға бала?
Ұмтылу деген Астана жаққа
Ұмыту емес жайында дала.

Өксіме мама,өкінбе мама,
Ол енді жігіт, жетілген.......

Асқақ - іңір мұң арқалап келеді,
Көлбеңдейді көлеңке!
«Көлеңкелер» түнге сіңіп өледі,
Өлмейтің тек Өлең ше!..

Көлеңкелер, көлеңкеге сенеді,
Мансап, мақтан.....