Бір мың тоғыз жүз және он үште жыл, Жылдың атын биылғы сиыр деп біл. Он төрті апрельдің сөйлеген сөз Мешіт пен медреседен бір шыққан тіл. Қорлықта тұрғандығын көзім көріп, Аяумен өз әлімше.....
Кереуетте ойсыз жата берер ем... Мұңымды да ашпас ем... Махаббат деп тіл де қатпаймын... Сағыныш деп шарқ ұрмаймын... Мендегі мезгілсіз мезеттерді сенің әсем күлкіңнен құрылған ноталар бөлгенін білемін, жүрегімдегі ең әдемі сұлулықты көзіммен көргенім "Сені көргенім" екен ғой...
... Қош келдің, Көктем!!! Қыстың мені ұната бермейтінін білетін едің, мен де оған ғашық болмадым... Сағынышым үстемеленіп сені күттім!!! Сенің мейірімің, жылулығың мен күн шуағың еді ғой қанша....