Қасым Аманжолов — қазақ поэзиясының аса көрнекті өкілі, халқымыздың дарынды ақыны, атақ-даңқы кең жайылған Қасым Аманжолов (1911-1955) ұлттық әдебиетіміздің заңғар аспанындағы жарық жұлдызы, мәңгі сөнбес шамшырағы еді. Өмірден ерте кеткенмен, ол болашақ ұрпаққа мол мұра қалдырды. Бейбіт өмірді, қан майданды, туған жер мен ата-ананы, достық пен махаббатты, көңіл күйі мен табиғатты биік парасаттылықпен, шынайы сезіммен, зор тебіреніспен жырлады.[1]
Қасым Аманжолов – қазақтың аса ірі ақындарының бірі. Оның көркемдік-эстетикалық деңгейі жоғары, қазақ әдебиеті тарихында айтулы орынға ие шығармашылығы, негізінен, поэзиялық туындылардан тұрады. Ақынның әдеби мол мұрасын 7-8 поэмасы мен алуан тақырыптағы лирикалары құрайды. Қасым Аманжолов – көркем аударма өнерінің де үздік шебері. Ол орыс, Батыс пен Шығыс поэзиясының классикалық туындыларын: лирикалық өлеңдер мен поэма-дастандарын қазақ тіліне зор шабытпен аударды. Қ.Аманжолов – өзінің батыл ойлы, шыншыл да терең сырлы .....

Кончил дело - гуляй смело.

Не потрудиться, так и хлеба не добиться.

Каков мастер, такова и работа.

Воля и труд дивные всходы дают.

Труд всё побеждает.

Золото не в золото, не пробыв под молотом.

В учении не важно - молод или стар; постигнешь - и станешь мастером.

Наука не пиво, в рот не вольешь.

Не будь грамотен, будь памятен!

Не выучит школа, выучит охота.

Дружба заботой да подмогой крепка.

Будь друг, да не вдруг.

Для друга - все не туго.

Дружбу помни, а зло забывай!

Ищи друзей, а враги сами найдутся.

Книга подобна воде, дорогу пробьет везде.

Книга в деревне - что окно в избе.

Книга в счастье украшает, а в несчастье уте шает.

Что природа дала, того и мь. лом не отмоешь.

Б хорошей природе не без урода, а в худой-не без выродка.

Защитная полоса - наша гордость и краса.

Не жди от природы милости: сам садочек сади, сам и вырасти.

Виноватый винится, а правый ничего не боится.

Сорок лет, а сорому нет. Жили, жили, а стыда не нажили.

Кто слова не боится, тому и плеть не страшна.

Кривой не беда, а горе криводушный.

Не глаза видят, а человек; не ухо слышит, а душа.

Большая душа, что большой костёр – издалека видна.

Верная указка – не кулак, а ласка.

Доброму и сухарь – на здоровье, а злому и мясное не впрок.

Доброму человеку и чужая болезнь к сердцу.