Тәуелсіздік туралы өлеңдер: ақындардың 14 өлеңдері

тәуелсіздік күні, 16 желтоқсан, ақындар, өлеңдер, өлең, үздік

16 желтоқсан – Қазақстанның Тәуелсіздік күні. Бабаларымыз аңсаған бостандықты, ұлы күнді жырға қосқан ақындар аз емес. zharar.com қазақ ақындарының тәуелсіздік туралы үздік 14 өлеңін ұсынады.



Желтоқсан алаңындағы жыр

Ұжданымды ұлтан етпек табанға,
Қарғыс айтып қан соқталы зауалға.
Айналып жүр қазақтың кең аспанын,
Ұлы ерліктің сыймас жыры қағазға.

Ей, намыстың найзағайдай ұлдары,
Қызыл тілін қылыш еткен қыздары!
Қанды тарих қалшиып тұр мәңгіге,
Жанарында - Желтоқсанның ызғары.

Не көрдің сен қара жұлдыз, қара аспан,
Қан жұттың ба сен де қайсар қазақтан.
Өрімдей қыз өлмес ерлік жыры боп,
Саған қарай рухы ұшып баратқан.

Жер бетінде жеңіс алған белестер -
Есіл бабам ерлік қылған егестер…
Желтоқсанда қайта шауып басына,
Буырқанған бабам қаны емес пе ол!

Оу, мені кім дейсің?!
Қарсы алдымда хас жауымның қаңқасы,
Қос қолымда Қобыландының балтасы.
Азығыма ақ анамның малтасы,
Азуымда найза таудың жаңқасы.

Қонысыма көз қызартқан қалмақтың,
Қанжығама басын берді қаншасы.
Тұлпарының тұяғымен сызылған,

Қазақтың бай даласының картасы.
Ей, ұлы Алаң, лаңды Алаң!

Өзен шайып, өте алмайтын қанды Алаң.
Қара жерден шөлі қанған сенсің-ау,
Қан мен жасқа әлі шөлі қанбаған.
Сұрап алып сұрқы кеткен айдан нұр,
Азаттыққа арпалысқан майдан бұл.

Құрмет саған, Желтоқсандық боздақтар,
Өшпейтін жыр бұл- алаңға ойған жыр!
Солмайтын гүл, бұл алаңға қойған гүл,
Солмайтын гүл ойсыздарды ойландыр.
Орысшалап қала қызы қарқылдап,
Бір-біріне қар лақтырып ойнап жүр…

Кім бар енді тағдырына үңілер,
Босамаған болат жүрек, сірі қол.
Жалғыз өзі жаттап жүр ме ішінен,
Тас түрменің жазып болып жырын ол?

Қатал уақыт заулап бара жатыр-ау,
Әділетті әлі іздеп жүр тірілер.
О, желтоқсан аждаһамен алысқан,
Соған жаны жігеріңді жанытсаң.
Қайраттардың рухын айт алдымен,
Жер бетінде қай қазаққа жолықсаң.

Жасыл шарда қазақ деген атыммен,
Қанаттасып ұшып барам ғасырмен.
Желтоқсанда жауап бергем жаһанға,
Бодандыққа бағынбайтын басыммен!

Ұларбек Нұрғалымұлы



Ақтық сөз - Қайрат Рысқұлбеков

Елбең-елбең жүгірген,
Ебелек отқа семірген
Арғымақ мінген жаратып,
«Ақ сауыт киген темірден,
Алатаудай бабалар,
Аруағыңмен жебей көр!»

Ұлы Ленин бабамыз
Қатарға тең деп тартқан соң,
Компартия басқарып,
Достық отын жаққан соң,
Аға дедік орысты,
Әділдігі жаққан соң.

Ал енді қазір неткен күн,
Орыстан ынсап кеткен күн.
Тізесі қатты батқан соң,
Шыдамастан ақыры,
Қарғыс атқан Алаңда
Қарғыс атқыр жеткен күн.

Қаймана қазақ қамы үшін
Қарусыз шықтық Алаңға.
Алыстан әскер алдырып,
Қырып салды-ау табанда.

Сөйлесем даусым жетпейтін
Кез болдық мынау заманға.
Шовинизм еді ғой
Басты себеп жанжалға.

Екі жүзің қырылып,
Екі жүзің ұрылып,
Екі жүзің сотталып,
Жоқтаусыз кетіп барасың!
Қатарым жусап қалғанда,
Қыршынымнан қиылып,
Солармен бірге өлсемші-ай!
Артта қалған ата-анам,
Арулап қолдан көмсеңші-ай!

Тұтқынға түстім жаутаңдай,
Жоламай ешкім қасыма.
Бара қалсаң, сәлем айт,
Сырттағы құрбы-досыма.

«Ақтық сөзің не?» деген
Бүгін қойды сот сұрақ.
Айтайын оны халқыма:
Жоқ пиғыл менде жасымақ.

Қорлай да беріп қайтадан,
Титыққа орыс жетпесін.
Туған жердің намысы,
Бөтен қолда кетпесін.

Салт-санадан айырылып,
Арақтан ұрпақ азбасын.
Ел көркейтер азамат
Қызғаныштан тозбасын.

Абай туған жерінде
Бомбасын атом жармасын.
Құлыптасты қиратып,
Өлігіңді қазбасын.
Өз ұлтыңның басшысын
Орнынан сүйреп алмасын.
Үміт еткен Мәскеуден
Қарадай көңілің қалмасын.
Ленин салған сара жол.
Қолдаушысыз болмасын.
Барлық ұлтпен тең болып,
Ешкімнен көңілің қалмасын.
Ендігі жерде басыңнан
Бірлік пен бақ таймасын.

Осы айтылған ақтық сөз
Туың болсын әрдайым.
Мойныма алып жаланы,
Мен болайын құрбаның.

Бас-аяғы сол болсын
Басыңа түскен қатердің.
Ақтық сөзді енді мен
Сотқа да бір айтайын:

Күнәдан таза басым бар,
Жиырма бірде жасым бар,
Қасқалдақтай қаным бар,
Бозторғайдай жаным бар,
Алам десең, алыңдар!

Қайрат деген атым бар,
Қазақ деген затым бар.
«Еркек тоқты – құрбандық»,
Атам десең, атыңдар!

Мен не етермін, не етермін,
Мен келмеске кетермін.
Көрмеген, қош бол, таңдарым,
Көре алмай мен өтермін.

Қош, аман бол, артымда
Ағайын, туған азамат!
Артымда қалған ата-анам,
Ел-жұртым, саған аманат!


Желтоқсан

Деді ме екен қайраттанар жыл келді,
Таңдандырып аға ұрпақты, үлкенді.
Ар-намыстың алаңында жастықтың
Сонда рухы жұдырық боп сілтенді.

Жас қайрат еді қиялдаған арманды,
Енді сол күш баба-арман боп жалғанды.
Тағы мінез көрді тарих сөнбеген,
Сол мінезге күллі ғалам таңғалды.

Батушы еді жанға аяздай бір жоғы,
Шындық сұрап көтерілді ұл қолы.
Серіппе еді жылдар бойы жиырылған,
Қатты серіпті, аянбады бұл жолы.

Жас мінезге қарсы алдында күш тұрды,
Сонда да ұстап тұра алды ерлік-ұстынды.
Көрді тарих ару қыздың көзінен
Тағы сөнбес намыс дейтін ұшқынды.

Мықты бір қол сосын серпіп жас жанды,
Аямады, түлей құйын басталды.
Ал сонан соң алаңында жүректің
Рух болып қасиетті жас қалды.

Жуылмады, жуылғанмен кетпеді,
Қайта оянған ерлік болып көктеді.
Содан кейін мәңгілікке тіріліп
Азаттықтың болып келді көктемі.

Қарады да еркіндік боп таң күле,
Өлмес ерлік айналды өшпес белгіге.
Жастық жігер жанарында ұрпақтың
Тұрып қалды ұя салып мәңгіге.

Ғабиден Қожахмет


Тәуелсіз елім


Сан ғасыр аңсаған бабамыз,
Азаттық күні үшін күрескен.
Тариx боп тіл қатар даламыз,
Өртеңнің орнына гүл өскен.
Тәуелсіз еліммен санасқан,
Әлемнің ашылды есігі.
Ынтымақ, бірлігі жарасқан,
Тербеткен бейбіт күн бесігі.
Мақтанам тәуелсіз еліммен,
Күн кешем ертеңге сеніммен.
Астана – шаңырақ,
Атырау, Алтайдың арасы
Керегем секілді керілген.
* * *
Өткені – тағылым,
Ертеңге сенім бар.
Бақытты тағдырым –
Тәуелсіз елім бар.
Батырлар ерлігін,
Ұрпақпыз үлгі еткен.
Байлығым – елдігім,
Қараймыз құрметпен.
Гүл жайнап құлпырған,
Жерұйық – мекенім.
Даламды сыр тұнған,
Мақтаныш етемін.
Аспаны мөлдіреп,
Тұрсын кең жерімнің.
Көк туы желбіреп,
Мәңгіге елімнің.

Серік Әкірамұлы


Тәуелсіздікке тәуелділік

Ей Аллаһ,
Шашу етіп шаттығымды,
Бұйырттың пешенеме сәтті күнді.
Өзіңнің есіміңмен қатар қоям
Тәуелсіздік деген бұл тәтті ұғымды!

Ұшырып азаттықтың құсын қолдан,
Бабамның тұншыққанда ішінде арман.
Қазақтың тарихында соғыс болса,
Барлығы тәуелсіздік үшін болған.

Шулатып шүршіт-қалмақ шапқанда елді,
Болғандай бір әділет хақтан белгі.
Дұғадай жыры ма едің Доспамбеттің,
Ақ таң ба ең аңсап өткен Ақтамберді?!

Шұбырған көші ме едің «Елім-айдың»,
Суырған сесі ме едің Абылайдың?
Сен менің тарихымды танымасаң,
Тәуелсіздік!
Мен сені танымаймын!

Сен менің тарихымды оң бағала,
Сен маған туысасың сонда ғана.
Құлдықтан құлқым азат болған шақта
Қаймықпай қарсы барам бомбаға да!

Болса егер дінім – дербес, тілім – бостан,
Естілсе ғаламшарға үнім қосқан.
Қазақ боп туғаныма қуана алсам,
Көшер-ау көрген түстей мұңым бастан.

Тапжылмас тұғырым боп тасы берік,
Сен менің беремісің басыма ерік?
Мен төрткүл дүниені шарлағанда,
Қорғаштап жүремісің қасыма еріп?!

Қоғамға басу айтып күнде өлермен,
Саңқылдап мен сөйлесем мінбелерден,
Алаштың сесі болып төбемде тұр,
Түнермей темір торлы түрмелерден!

Таптамай туған жердің гүлін ешкім,
Келеді қадірімді біліп өскім.
Көтеріп Қазақстан көк байрағын,
Жүрейін дүрмегінде ұлы көштің!

Көңілде халқым үшін қалмаса алаң,
Болсын деп елім аман,
Елбасы аман,
Тілеуіңді тілеймін, Тәуелсіздік,
Тәуменмін,
Тәуелдімін онда саған!

Жүрсін Ерман



Тәуелсіздік

Еркіндігім.
Қасиеттім.
Қастерлім.
Өзің барда өзегімде жоқ шер мұң!
Кеше сенің келбетіңді арман ғып,
Боданына бұғауландық басқа елдің.
Бабалардың басын тігіп бәйгеге,
Аналардың жанарына жас бердің!
Уа, Еркіндік,
қош келдің!

Өзегімді өртке ораған қоғамда,
Өз үйіме өзім өгей болам ба?!
Алшаң басып жүре алмаса алты алаш
Азаттығым! Қадірің де жоқ онда!
...Саған жету қиын болса қаншалық,
Сақтап тұру қиынырақ одан да!
Алла берген азаттықтың әр сәті-
Аманат қой
Маған,
Саған
Оған да!

Саясатқа сермей алмай семсерді,
Езгі күнге тері қылдым еңсемді!
Желтоқсанда жалын атып жастығым,
Құрсау болған темір қоғам теңселді!
Есте даңқы қыршындардың қалды ма,
Сексен алты ерлігім бе-ей, ең соңғы!?
Уа, еркіндік,
Құның немен өлшеңді!?

Уа, еркіндік!
Құның немен өлшенді?!
Сені көксеп
Боздақтарым өлсе өлді!
Сенсің менің ең ғажайып өлеңім,
Ең шуақты,
Ең шырайлы,
Ең шерлі!
Әр таңыңды сүйіншілеп тұрайын-
Құдай берген ғұмырымда өлшеулі!

Қалқаман Сарин


Қабірден хат 

(Қайрат Рысқұлбековтың монологы)

Армансызбын, 
Ажалсызбын, 
Азатпын, 

Мендегі мұң ғажап әрі азап мұң. 
Ұлтым үшін ұлтарақпын, 
Аз десең,
Сүйегіммен, сүтіммен де Қазақпын! 

Көкбөрінің сіңіріндей сірімін, 
Сол үшін де ажалсызбын, тірімін. 
Шындық үшін құрбандыққа шалынып 
Шырылдаған құлындардың бірімін. 

Талай-талай тоналдым да тапталдым, 
Өзімді-өзім жоғалтуға шақ қалдым. 
Көк көйлекті көктемде туылып 
Желтоқсанда еріп кеткен ақ қармын. 

Күңіренсе үн шығады көрден де, 
Шертілмеген шерім қанша шерменде. 
Өз тіліңде өмір сүріп, 
Сонан соң, 
Не жетеді өз тіліңде өлгенге. 

Мен сұрасам – теңдігімді сұрадым, 
Теңдігімнің кемдігіне жыладым. 
Ай күзетіп Ару сүйер жасымда 
Мен ажалдың құшағына құладым. 

Кек алатын кәріден де, жастан да, 
Қу тіршілік құпиясын ашқан ба?! 
Бауыр қалды өзегіне өртеніп 
Ана қалды сүтін сауып аспанға. 

Тәуелсіздік – Қазақ үшін ғажап құт, 
Ғажап құтқа жүрмейді енді мазақ түк. 
Бөрі мінез Бабалардың арманы – 
Айналайын, алтын қанат – Азаттық! 

Саған құрбан жастығым да, жаным да, 
Саған құрбан атпай қалған таңым да. 
Тереңдігі қабірден де тереңдеу 
Менің қайғым – Қазағымның қанында!  

Әлібек Шегебай


Желтоқсан алаңы 

Сәл аялдап, тағзым етпей бұл алаңнан өтпеңдер.
Желтоқсанда ызғырықтан тітіркеніп көк пен бел,
Бұл жер, қалқам, асқақ рух жарылысы өткен жер,
Қайта оянған ұлт намысы қызыл қанға бөккен жер,
Ерте есейген ару қызды шаштан сүйреп, тепкен жер,
Жатты мұнда естен танып күзге айналған көктемдер.

Алаң шетін қоршап тұрған шыршаларға алакөк,
Жас бүлдіршін, сезіміңді жанар етіп қарап өт.
Сол арадан сатқындық та елестейді қара бет,
Қара беттің көбі бүгін дара тұлға, дара бет.

Жас бүлдіршін, мұз құрсанған шыршаларға қарап өт,
Заманыңның жеңісі мен жеңілісін санап өт.
Ұлттың бағы жанар ма екен хас тұлпары, нары жоқ,
Кемсітпекші «желтоқсанның жалаң аяқтары» деп.

Жоқ!! Кешегі сын сағатта көкірегінде жанып от,
Тұрған солар аяз сорған қызыл беттің ары боп,
Дәуірінің тауығына шашылған тары боп.

Тірліктегі әр ісіңнің жаңғырығы болады
Бұл табиғи жасырын заң өзгеріссіз қалады,
Сол заңға сені бақыт, не сор іздеп табады.

..Дүниені дүр сілкінткен жас толқынның саналы
Даңқын ешкім, ешкім бүркей алмас. Оны да еске салады
Желтоқсанның бас алаңы, қайсар рух алаңы.

Мұхтар Шаханов


Қуан, қазақ, күн туды қуанатын!

Ендіктерді аралап еркін дүбір, 
Алаулатты керемет көркіңді нұр. 
Алақайлап аспанға атып тұрып, 
Берекелі бастағы бөркіңді бір... 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Қазақ елі азат, 
Қазақ жері азат, 
Қазақ ері азат, 
Бұдан нұрлы шақ бар ма? 
Бұдан асар бақ бар ма? 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Әдіптеді арманды әуелгі үміт, 
Кекете алмас қазақты жау ел күліп... 
Тәуелсіздік туындай биік еңсең, 
Кетті бүгін келмеске тәуелділік... 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Қазақ елі азат, 
Қазақ жері азат, 
Қазақ ері азат, 
Бұдан нұрлы шақ бар ма? 
Бұдан асар бақ бар ма?! 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Төрт түліктен майысып арқа, белдер, 
Тойлап жатыр ой, қырда дарқан ерлер... 
Танып жатыр, мойындап Қазақ Елін 
Танығысы келмейтін тарпаң елдер... 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Қазақ елі азат, 
Қазақ жері азат, 
Қазақ ері азат, 
Бұдан нұрлы шақ бар ма?! 
Бұдан асар бақ бар ма?! 
Қуан, қазақ! Күн туды қуанатын! 

Базарбай Исаев



Заңдылық

Бар әлемге сәуле шашса ғажап Күн,  
Жаңа тыныс алып келер таң күліп.  
Олай болса, алтын жүрек Қазақтың, 
Таңбасынан Күн шығуы заңдылық! 

Жарып шығып тас түнегін азаптың,  
Шаңырақтан нұр сауласа, таң болып.  
Әз-дүниеге ғашық болған Қазақтың,  
Киіз үйді сүюі де заңдылық!  

Арасынан соғыс пенен таластың,  
Жеңімпаз боп шығатұғын паң болып.  
Тұлпар мінез, сұңқар болмыс, Алаштың,  
Пырақтарын пір тұтуы заңдылық! 

Ой найзасын жарқылдатса жасын қып,
Бір түйір сөз жарқырайтын шам болып.  
Үйлесімді табиғатқа ғашық ұлт, 
Гүлді өрнекті сүюі де заңдылық! 

Киесіндей бақыт пенен азаттың,  
Төбесінде жайнап тұрса сам тұнып.  
Тәңірісін сүйетұғын қазақтың,  
Зеңгір көкті сүюі де заңдылық! 

Күнді күткен мекен етіп таң астын,  
Көкейінде «дербес!» сөзі жаңғырып. 
Періштеге ғашық болған Алаштың,  
Қыран құсты сүюі де заңдылық! 

Шаһарларын абат қылып, жасыл қып,  
Келешекке көш түзеген мәңгілік.  
Көктегенді көксеп жүрген асыл ұлт,  
Аспан түсін таңдағаны заңдылық! 

Құрсауында мың бұлқынып тозақтың,  
Бас алаңды желтоқсанда қан қылып.  
Жамандыққа жаны бөтен қазақтың,  
Аман қалып, өсуі де заңдылық! 

Алты құрлық, сан көршіммен жарастым, 
Бәрі маған бас шайқайды таң қалып.  
Жеңімпаздық тарихы да Алаштың,  
Қайталанып келуі де заңдылық!  

Ақберен Елгезек


Қазақстаным!

Бір Алла атты теңдессіз ғажап Ұстаның,
Бойына жиған имани тазалық нәрін.
Төріңе қанша төнсе де қара дұшпаның,
Болашағы үшін бастарын бәйгеге тігіп,
Қорғады сені серт беріп сан Арыстарым –
Қазақстаным!

Төндіріп тағы басыңа қара бұлттарын,
Тарихтан білем ұлтымның жан ауыртқанын.
Ұрпақтарыңның былғаған балалық шағын,
Қариялардың ұрлаған даналық шамын,
Замандар да өтті-ау, жататын тоналып бағың –
Қазақстаным!

Өмір-өзеннің бұлқынған долы ағыстарын,
Елең де қылмай, еңкеймей, алабұртпадың.
Қап-қара жерге қып-қызыл көп ағып қаның,
Ақырып теңдік сұрап ең, Алашыңды айтып,
Ақыры келіп қолыңа жалау ұстадың –                                                                              Қазақстаным!

Босатып тордан, зарыққан дала құстарын,
Алдыңнан атты нұр шашып, ағарып таңың.
Соның үшін де қолыма қалам ұстадым...
Жүрегімменен жүремін үнемі сезіп,
Бойыңда сенің асқақ рух, дара күш барын –
Қазақстаным!

Алмат Исәділ


Тәуелсіздікке тәу ету

Ағыл да тегіл арындап арман ағысы,
бүтіндеп бойын бүрленді бүкіл бақ іші. 
Жанданып жатыр жарасын жалап жазатын 
табанын тұзбен тоздырған түздің тағысы. 
Қағанаттардан Қазақстанға жеткендей, 
қамшы салдырмас қазанаттардың шабысы. 

Айбаты асқақ арыстандайын алыстым, 
Абылай болып жаныштым мысын Шарыштың. 
Әлихан, Ахмет, Міржақып, Мағжан, Жүсіпбек – 
алты алаш үшін құрбаны болған Намыстың. 
Қайрат пен Ербол, Сәбира, Ләззат көз жұмған 
Желтоқсандағы ызғарлы желмен қағыстым. 

Дүние жүзі мойындап тұрған Барыспын, 
қайтпас та қайсар қазақ атыммен таныспын. 
Ғылымда шыққан биігін әлем құптаған, 
Марғұлан Әлкей, Имантай ұлы Қаныштың. 
Төріне барып келсе де сонау ғарыштың, 
текті ғой жұртым тәубесін білген табыстың. 

Самалы ескен Мұғалжар, Ембі, Тұранның, 
Сарыарқа төсін шарлаған қайсар Қыранмын. 
Еркіндік құрған жеріме төнген қатерге 
естірткен үні жаңғырып шыққан ұлармын. 
Сан ғасыр бойы иыққа тіреу іздеген 
сан алуан ұлттың саясы болған шынармын. 

Тіні мен тілін, діні мен ділін сақтаған түпкілік тегім – 
Көк Түрік, Ғұн мен Сақ бабам. 
Тарихын тасқа қашаған ұлы Күлтегін 
мұрасын мәңгі санаға құйып жаттаған. 
Әкені – Таудай, ананы Күндей көретін 
халықпыз дана баланы балдай баптаған. 

Қасиет тұнған, құт қонған мекен – аймағым, 
қастерлеп дәйім ұйытқан бірлік қаймағын. 
Терезесі тең төрт құбыламды сайладым, 
Астанам – айбын, айдыным менен айбарым! 
Ерлігім, есіл өрлігім бойды қуаттап, 
тік ұстап келем Тәуелсіздіктің байрағын! 

Ұмытылмайды өткізген зарлы, шерлі күн, 
ұрпаққа мирас етерде осы теңдігін. 
Ұлықтай берем арыстарымды азаткер, 
Ұлы Даламның аманаттаған кеңдігін. 
Мерейің тасып, мәртебең өссін, өрелім, 
мызғыма, жұртым, Мәңгілік болсын елдігің! 

Ерлан Ахмет


Қазақ 

Алпыс екі тамырымда ой балқып,  
Өлең аңқып өзегім.  
Кешегімнің күлгін сәулелі іздерін,  
Бүгінгімнің күрсінісінен іздедім.  
Көкірегімде ақ раушан бүр жарып,  
Бір Аллаға жүгіндім.  
Сайтан билеген санаға іштей дұға оқып,  
Күнәлі ісіне үгілдім.  
Тұманнан тұнған тамшыдай мөлдір болса да,  
Кірпікке ауыр мұң ілдім.  
Кеше…  
Кеудемде Күн тұтылып,  
Жанарымда Ай қорғалап. 
Көмейімде үнім тұншығып,  
Самайымнан сорым сорғалап,  
Таңдайымда Тілім бұралып,  
Жылт-жылт еткен жылтыр сөзбен мақталып,  
Өзімнен шыққан сасықтың сыбырымен сотталып,  
Арсыз саясат арлы жанымды шайнаған!  
Әдет-ғұрпым әміріне тапталып,  
Аңғалдығымды айласына байлаған,  
Түйсігімді түрмесіне қамаған!  
Күліп тұрып, күңірентіп,  
Қасиетімді қанаған –  
Ей, тәубәсіз тоталитарлық тор қоғам,  
Имансыз идеологияңа түкірдім,  
Ибалы жұртты арбаған!  
Қызғаныштың жирен демінен жаралып,  
Менің Ұлттық Ар-Намысымды қорлаған,  
Сенің сайқал саясатыңның шатасы ––  
Қызыл жағалы итақайын айтақтап,  
Обалымның бет ауызын қанатқан,  
Боздақтарымды талатқан.  
Көз алдымда көзін уқалап жетім мұң,  
Өткенімде өшім кетіп,  Өкіндім!  
…Бақ тілеп мына нұрлы да нұрлы ғаламға,  
Баталы байтақ даламда,  
Құдаймен ғана дос болып,  
Сабырым тұнған санамда –  
Мен – Қазақ деген ақынмын!  
Сегіз қырлы өткір сөзіммен  
Адырнасын тартып ақылдың,  
Адыра қалғыр арам пыйғылға ақ жебе болып атылдым! 
…Азаттық!!! деп аппақ тілекпен,  
Ұлы далалық жүрекпен,  
Абақтыдан айқайлаған арыммен;  
желтоқсанның қар-мұзындай ызғарлы –  
қан сасыған сан ғасырдың табымен;  
көкшіл түнде көкке ұмсынған Тәңірлі –  
Көк бөрінің зарымен;  
жан дүниемнің жасын жаңбырын селдетіп…  
Соқыр заман мен Ақырзаманның арасын,  
Өлеңімнің музыкасымен тербетіп,  
Жалап жазып, жүрегімнің жарасын,  
Елім деген есті үмітке елжіреп,  
Көк байрағым желге қарсы желбіреп!  
Ауызымда аласұрып қызыл тіл,  
Тәуелсіздігіме сүйініп,  
Таңдайыммен табынып,  
Маңдайыммен иіліп,  
Қан майданда қаным сіңген топырағымда тебіреніп,  
Уай, Әділет!  
Алдыңда  Теңіздей толқып сөйледім!!!  

Бауыржан Қарағызұлы


Менің атым - Тәуелсіздік

...Алып қорғанның құлағанын көрдім, 
Небары алты жасымда, 
Алып тұлғалар жылағанын көрдім, 
Бастарын сүйеп ғасырға. 
Алып таулардың шайқалғанын көрдім, 
Алты жасымда соны ұқтым:
Алып сөздерді айта алғанын көрдім, 
Ат төбеліндей халықтың. 
Алып кітаптар торыққанын көрдім, 
Сол сәтте-ақ одан безінгем, 
Алып ойлардың қорыққанын көрдім, 
Ең бір нәзік сезімнен. 
Алып сағаттар тоқтағанын көрдім, 
Өлшенді уақыт жаңадан, 
Алып жүректер ақталарын көрдім, 
Алты-ақ жасар баладан. 
Алып құрлықтар теңселгенін көрдім, 
Темір бұғаулар тозғасын,
 Алып заңдардың кемсеңдеуін көрдім – 
Империяның көз жасын! 
Алып мұхиттар толқығанын көрдім, 
Бір тамшы суға байланып, 
Алып тәждердің балқығанын көрдім, 
Елтаңбаларға айналып. 
Алып мүсіндер қирағанын көрдім, 
Сұлаған жаудай жебеден, 
Алып саналар жиналарын көрдім, 
Тұрғызу үшін жаңа әлем! 
Құрыштардың да шірігенін көрдім, 
Сен боса, болат, тас егіл! 
Темір шымылдық түрілерін көрдім, 
Сахнаға шықты жас өмір! 
Алты жасымда! 
Жылаған жоқпын, сұраған жоқпын анамнан, 
Сол күні жаңа әнұран айтып оралған, 
Сол түні неге ұйықтамай маған бір аңыз айтып шыққанын 
Ұл жайлы Күннен жаралған. 
Түсінбесем де тыңдаймын, 
Онсыз да оны жесірлік салған жасытқан еді мұң-қайғы... 
Көзінің жасы сөйлеген түнді ұқпасам да, 
Аңыз ұнаған Жаралған Күннен Ұл жайлы! 
Деген де шығар «бодандық жайлы білмесін»: 
Сен түсін, дәуір, сонау бір қанды жыл кешір! 
Тарихтан дәріс оқитын менің анашым орта мектепте 
Ұлына бірақ айтпапты кісен, құлдық пен түрме бүргесін. 
Ерлікті айтқан, үйретпеді ол ездікті, 
Ұстатқан қалам, ұстатпады ол кездікті, 
«Құлыным, сенің тарихың басқа» деген тек, 
Ол, бəлкім, менен Сөз күтті! 
Ал бүгін, енді, 
Тарихты өзім білемін, 
Жолдарды сезем жонарқамменен мыңжылдар өткен ұлы елім. 
Ұлылық жайлы ойлайды басқа, 
Жап-жас шақ 
Ұлы қорғандардың күйреуін көрген жүрегім – 
Алты-ақ жасында ақырын көрген алыптың! ...
Тәуелсіздік ше? 
Ол – менің тегім, ұлдарыма оны дарыттым. 
Тәуелсіздік – мен, ол – менің асқақ аңызым, 
Болмысы ол ұлдың өзіңнен туған, Жарық Күн!!!

Ерлан Жүніс


Мақала ұнаса, бөлісіңіз:



Іздеп көріңіз:

Қарап көріңіз:

Пікір жазу


Келесі мақала жүктелуде...