Шығармалар ✍️

Адам баласы өмір бойы жақсылық жасауға, біреуге көмек беруге, мейірімді болуға шақырылады. Бала кезімізден үлкендер «Жақсылық жасасаң, алдыңнан шығады» деп үйретеді. Бірақ қазіргі қоғамда кейде бір сұрақ туындайды: жақсылықтың бағасы бар ма? Яғни, жақсылық жасағанда міндетті түрде алғыс, сыйлық немесе пайда күту керек пе?

Шынайы жақсылық — ешқандай есепсіз жасалатын іс. Ол міндет емес, адамның ішкі мәдениеті мен тәрбиесінің көрінісі. Кейде бір жылы сөздің өзі көңілі түсіп жүрген адамға үлкен демеу болады. Автобуста үлкен кісіге орын беру, жолдан өте алмай тұрған адамға көмектесу немесе досыңды қиын сәтте қолдау — мұның бәрі ақша талап етпейтін, бірақ үлкен мәні бар әрекеттер.

Өкінішке қарай, бүгінде кейбір адамдар жасаған жақсылығы үшін міндетті түрде алғыс күтеді. Егер рақмет айтылмаса немесе еңбегі бағаланбаса, көңілі қалады. Мұндай жағдайда жақсылық шынайы ниеттен емес, белгілі бір пайда немесе мақтау алу үшін жасалғандай әсер қалдырады. Ал нағыз ізгілік — ешкім көрмесе де, ешкім мақтамаса да жақсылық жасаудан басталады.

Жақсылықтың нақты бағасын ақшамен өлшеу мүмкін емес. Біреуге берілген қаражат та жақсылық болуы мүмкін, бірақ кейде адамның жанында болып, оның мұңын тыңдау әлдеқайда құнды. Өмірде материалдық көмектен гөрі рухани қолдауға мұқтаж адамдар аз емес. Сондықтан жақсылықтың ең үлкен құндылығы — оның адамның жүрегіне әсер етуінде.

Қазақ халқы қайырымдылық пен мейірімділікті әрдайым жоғары бағалаған. «Жақсының жақсылығын айт, нұры тасысын», «Жақсылық жерде қалмайды» деген мақалдардың өзі халқымыздың ізгілікке деген көзқарасын көрсетеді. Бұл сөздер жақсылықтың міндетті түрде өз иесіне бір күні қайтатынын меңзейді. Ол дәл сол адамнан келмеуі мүмкін, бірақ өмірдің басқа бір сәтінде жақсылықтың жемісі сезіледі.

Қазіргі таңда әлеуметтік желілерде жасалған жақсылықты бейнежазбаға түсіріп, көпшілікке жариялау жиілеп кетті. Әрине, мұндай бейнелер өзгелерді қайырымдылыққа шақыруы мүмкін. Бірақ кейде адамның абыройынан бұрын қаралым саны маңызды болып кететіндей көрінеді. Жақсылық мақтан үшін емес, адамдық борыш ретінде жасалғанда ғана өз мәнін жоғалтпайды.

Әр адам үлкен ерлік жасай алмауы мүмкін. Бірақ күн сайын кішкентай жақсылық жасауға шамасы жетеді. Біреуге күлімдеу, ауыр сөмкесін көтерісу, жақсы сөз айту немесе айналаны таза ұстау — бұлардың бәрі қоғамды өзгертетін қарапайым әрекеттер. Үлкен өзгерістер дәл осындай кішкентай игі істерден басталады.

Қорытындылай келе, жақсылықтың бағасы ақшамен де, сыйлықпен де өлшенбейді. Оның ең үлкен сыйы — біреудің жүзіне күлкі сыйлау, үмітін ояту және адамдық қасиетті сақтау. Егер әрқайсымыз күн сайын бір ғана игі іс жасасақ, қоғамымыз мейірімдірек, адамдар бір-біріне жақынырақ болар еді. Өйткені шынайы жақсылықтың бағасы жоқ, бірақ оның адам өміріндегі құны өлшеусіз.