Әңгімелер ✍️

Бұл сөздердің иесі – қазақ эстрадасында өзіндік орны бар әнші Тоқтар Серіков. Оның айтқаны – жай реніш емес, қоғамға бағытталған терең ой.


Меніңше, бұл жерде ең ауыр сөйлем – «Өзіміз жаралаймыз. Жарасынан қаны аққан кезде қайтып танып, емдеп аламыз». Бұл – қазақ қоғамындағы бір қайшылықты мінезді дәл сипаттайды. Біз талантты адамды көтереміз, жақсы көреміз. Бірақ сол адам сүрінсе немесе көзге көбірек түссе, сынауды, өсек айтуды да аямаймыз. Кейін бәрі ушыққанда барып «жазықсыз екен» деп ақтап алуға тырысамыз.


Тоқтар Серіковтің «қатынын мақтай береді» деген сынға берген жауабы да өте қарапайым әрі шынайы: «Жалғыз маңдайға біткен бір қатыным». Бұл жерде артық пафос жоқ. Керісінше, отбасын бағалау, тірі адамға тірі кезінде құрмет көрсету идеясы бар. Бұл – дұрыс ұстаным. Өлгеннен кейін мақтау айту – жеңіл. Ал тірі кезінде жақсы сөз айту – мәдениет.


Өнер адамдары, соның ішінде Тұрсынбек Қабатов сияқты тұлғалар да, Тоқтар Серіков те – қоғамның айнасы. Оларды талқылау болады, сын айту да заңды. Бірақ сын мен жаралау – екі бөлек нәрсе. Біз осы шекараны жиі шатастырып аламыз.


Ашық айтайын: егер қоғам болып біреуді көтере білсек, оны құлатуға емес, қолдауға да дайын болуымыз керек. Тірі адамға тірі кезінде жылы сөз айту – әлсіздік емес, керісінше рухани күштің белгісі.